Geen producten (0)

Beginpunt of eindpunt?

 

Is zelfrealisatie het beginpunt of het eindpunt? Dit is een van de mooie paradoxen van het leven. Het antwoord is zowel ja als nee. Laat ik met ja beginnen. Zodra je tot het inzicht bent gekomen dat je absoluut bewustzijn bent, dan ben je klaar. Gezien is gezien. Je kunt niet minder of meer verlicht zijn. Het hele idee hiervan stort ineen onder het inzicht dat alles hetzelfde gewicht heeft voor de ruimte die JIJ bent. Er is geen hier noch daar, geen slechter noch beter, geen mooier of lelijker, geen meer of minder. Er is alleen maar dit, dit, dit. Tot zelfrealisatie komen betekent dat het leven simpeler wordt dan je je ooit had kunnen voorstellen. Geniet van de film, zou je kunnen zeggen. Het script is altijd perfect, maar tevens een grote verrassing waarin er geen enkel ‘anders willen dan het is’ meer voorbij komt.

Waarom wordt dan toch vaak gesproken van een beginpunt? Omdat zelfrealisatie in de praktijk begint met een inzicht, wat voor de persoon in de film een gestage en diepgaande verandering in gang zet. Afhankelijk van de schok die het inzicht met zich meebrengt voor de persoon vallen enkele of vele conditioneringen meteen weg. Naar mijn beleving zie je een diepe transformatie het sterkst bij mensen die door een dark night of the soul gingen. De persoon stortte in elkaar en het ego gaf het gewoon op, Je wordt wakker en bent een ander mens. Alles is een wauw! Bij mensen die psychisch niet zo diep in de put zitten en bij wie het kwartje valt, is de transformatie vaak lang zo radicaal niet. Maar door de ontspanning die optreedt, zal ook hier de persoonlijkheid geleidelijk uiteen vallen.

Mijns inziens zijn vele discussies over ontwaakt zijn of niet ontstaan vanuit de constatering dat de ene leraar meer of minder persoonlijkheid lijkt te hebben. We hebben ideeën bij hoe een leraar zou moeten zijn; warm, liefdevol, vol mededogen, zonder ego, liefst vegetarisch en niet-rokend. En met alleen mooie emoties, genereus, stil en wijs. En vanuit bepaalde tradities is het ook gewoon om eerst tien jaar te zwijgen zodra je ontwaakt bent. Zo bezien doet de integratie van het inzicht dat je bewustzijn bent in de persoon er wel degelijk toe. Ben je wakker, maar zijn er nog conditioneringen, dan ben je dus nog niet helemaal klaar, zo lijkt het. Maar dat kan niet anders dan alleen maar op een idee over wat zelfrealisatie inhoudt gebaseerd zijn.

Voor de gerealiseerde doen deze kwesties er helemaal niet toe. Vanuit bewustzijn gezien, je nieuwe perceptie is alle ervaring gelijk. Of de persoon nog boos wordt om bepaalde zaken, of de persoon een kramp heeft op geld, of wat dan ook, het is bewustzijn (JOU!) immers allemaal even lief. Het is juist dat al deze zaken ongehinderd op kunnen komen en weer weg kunnen vallen, wat ervoor zorgt dat de persoon zichzelf zuivert van al die rare ideeën die geloofd worden. Maar nogmaals, of die ideeën wegvallen en of de persoon milder, aardiger of liefdevoller wordt, dat zijn ontwikkelingen die er in essentie niet toe doen. De huidige realiteit, de realiteit van gisteren en de ervaring van morgen zijn in essentie altijd perfect.

De ontwikkeling waar dan sprake van is, is uiteindelijk alleen maar in het verhaal, in de droom. De gerealiseerde neemt deze droom waar, maar heeft daar geen invloed op. Er is geen enkele controle over het personage en hoe deze zich in die droom gedraagt. Zoekt deze persoon de stilte op, is er een verlangen naar verdieping, blijven er krampen, komt er geen einde aan de frustratie over iets… Voor de gerealiseerde is het allemaal even welkom en altijd weer een verrassing. Hoe dan ook zal het leven in de droom alleen al door het inzicht dat er niemand aan het stuur zit, enorm verbeteren. En het inzicht zal welhaast zeker leiden tot een warmer, liefdevoller droompersonage. Dat gaat moeiteloos, zo als alles moeiteloos gaat.    

 

Eindpunt?

In Uitzoomen spreekt schrijver Paul Smit met Anamika Borst, een vriendin van hem, over ontwaken. Zij ging de omgekeerde weg. Zij zuiverde eerst haar persoonlijkheid (conditioneringen) totdat er hoegenaamd geen ego over was en ze enorm dienstbaar en nederig in het leven staat. Uiteindelijk kwam bij haar ook het inzicht dat we zelfrealisatie noemen. Paul vertelt hoe hij langere tijd bij haar kan zijn zonder ook maar een spoor van irritatie. Zij vertelt hoe ze soms gewoon rondliep en moest huilen van zoveel bliss. Ik kan me zo voorstellen dat dit voor veel mensen de ultieme realisatie moet zijn. En het inzicht hebben én geen persoonlijkheid meer die zorgt voor gedoe. Dit zou dan het werkelijke zelfrealisatie zijn, maar zijzelf zegt hierover het volgende:

  • - Anamika Borst - …there came the realization, the Knowing that the key is neither the Oneness experiences nor the deconditioning process, as both do not necessarily deliver the conclusion. The One thing, the missing key is the recognition of Beingness, the simple fact of Existing.

Voor een gerealiseerde betekent het inzicht dat je bewustzijn bent het einde van ooit nog iets moeten bereiken. Een einde aan het idee dat er ooit iets zou moeten veranderen aan wat er zich in elk moment afspeelt. Het idee alleen al staat haaks op alles wat zelfrealisatie inhoudt. Onvoorwaardelijke acceptatie is synoniem aan bewustzijn. Dát is verlichting! Of dat inzicht in het personage is geïntegreerd of niet, doet er niet toe. Wie zou dat dan moeten bepalen? Maar dat betekent niet dat integratie niet zou kunnen plaatsvinden. Het lijkt een heel natuurlijk proces dat zich voltrekt zodra realisatie heeft plaatsgevonden. Een eindeloze verdieping, zonder eindpunt. Wat een heerlijke paradox. Je bent wel degelijk klaar, maar het verhaal gaat door.