Geen producten (0)

Wat staat er tussen jou en zelfrealisatie? Dat is onware kennis die aangenomen wordt voor ware kennis. Een waandenkbeeld, maar een hele hardnekkige. Je denkt iets te zijn wat je niet bent. Ondanks talloze boeken en artikelen en heldere boodschappen tijdens satsangs komt een zoeker jarenlang, soms zelfs een leven lang, gewoon niet tot het inzicht dat onmiddelijke zelfrealisatie betekent. Ik zal in deze blog proberen hier een beetje licht op te laten schijnen.

We zijn hulpeloze wezens. Mensen zijn niet in staat tot nadenken. Tot echt nadenken. Ze zijn wel in staat tot het in zich opnemen van kennis en het aanleren van reacties. Van kinds af aan ontwikkelen mensen zich geheel automatisch tot een zelfstandig functionerend orgaan dat heel wat kan en ook heel wat gedachten produceert. Maar wat er ook gebeurt in het hoofd van de mens; nagedacht wordt er niet. Daarvoor ontbreekt een essentiële voorwaarde. Er zou iemand moeten zijn die het nadenken doet. En die iemand die bestaat niet! Situaties worden dus wel ingeschat en beoordeeld en op basis daarvan volgen weer handelingen. Maar het idee dat er een ‘jij’ is, een entiteit, die kiest, doet, denkt, voelt… die is er dus niet. Het is alleen maar… een gedachte.

Dit idee dat je een zelfstandig opererend wezen bent is hardnekkig. Het hele idee druist in tegen een van de diepste overtuigingen die je van jezelf hebt. Ik doe, ik kies, ik beslis, ik denk, ik voel… Dit is ons van kinds af aan met de paplepel ingegoten. Het idee dat je net een computer bent die input krijgt waarna de software iets doet met deze input waarna er vervolgens een output uitrolt is niet zo aanlokkelijk. Maar dit hele idee brengt een heel scala aan menselijk lijden met zich mee. Je bent verantwoordelijk terwijl je nergens iets aan kan doen. Alles gebeurt onbewust en zelfs de dingen die je bewust doet zijn handelingen die de uitkomst zijn van een automatisch proces. Dat het leven dan anders loopt dan de geprojecteerde verwachting creëert veel stress.

Een van de grootste blokkades voor zelfrealisatie is deze ‘ik’ in combinatie met het bewustzijn van deze ik. De meeste mensen zien het bewuste denken, dus het denken dat ze lijken te doen in combinatie met het ik-gevoel, en het bewustzijn ervan als het ‘zelfbewustzijn’. De informatie over zelfrealisatie kan zo niet landen. Er ontstaan allemaal nieuwe ideeën over hoe zelfrealisatie bereikt kan worden. Zelfrealisatie is bevrijding van het ego en niet voor het ego, wordt wel gezegd. Maar zolang het ego wordt gebruikt om die zelfrealisatie te bereiken zit je zo vast als een huis. Mensen denken hun ego te zien en zien zichzelf soms vanuit die heerlijke rust weer in hun ego schieten.

 

Ego?

Er is niet zoiets als een hoger ‘ik’-bewustzijn van waaruit het ego gezien wordt. Het is allemaal ego. En wat is ego eigenlijk? Ego is niet een letterlijk bestaand object. Het is een uitvinding van de psychologie om mentale beweging samen te vatten. Het is een optelsom van alles en dit noemen we dan de persoonlijkheid. Die persoonlijkheid wordt dan in een keer de vijand van zelfrealisatie. Je wordt je eigen vijand. Maar het is niet zo dat er een ‘ik’ is met een persoonlijkheid. Er is geen letterlijke vaststaande persoonlijkheid. Er is alleen maar mentale beweging en onderdeel daarvan is een ‘ik-gedachte’. Die ‘ik-gedachte’ probeert zich van ongewenste mentale processen te ontdoen. Maar het probleem is juist die ik-gedachte die denkt dat ie bewustzijn is. De mentale processen zelf zijn geen probleem.

 

Ergens komen

Zolang er ideeën en overtuigingen zijn over de gewenste toestand blijft het denken daarmee bezig. Door een beeld van ‘verlichting’ in het achterhoofd te hebben, houdt het ‘ik-denken’ zichzelf in stand. Het zijn ingrediënten voor een leven lang zoeken naar zelfrealisatie. Alle boodschappen over zelfrealisatie worden op een bepaalde manier geïnterpreteerd door een ingebeeld ‘bewust hoger zelf’ dat af wil van een ‘onbewust lager zelf’, terwijl dit een het hetzelfde is. Het is net een hond die zijn eigen staart achterna jaagt. Hoe ver iemand is wordt vaak afgemeten aan de mate van acceptatiebereidheid van de 'bewuste' persoonlijkheid. Dan is er meer rust en vrede. Voortdurende rust en vrede en vooral gelukzaligheid lijken synoniem te staan voor zelfrealisatie. Dit is een idee-fixe die zelfrealisatie behoorlijk in de weg kan staan.

 

Scheuring

Zelfrealisatie kan niet met denken bereikt worden. Het denken kan het niet ‘begrijpen’. Maar je kunt ook niet uit je denken stappen. Gedachten (en gevoelens) zijn je ultieme identiteit. Dat is wat jou, jou maakt. Je denkt niet dat je het glas bent dat voor je staat, maar je hebt wel het gevoel dat jij DAT bent wat mentaal ervaart wat er gaande is. En hoewel het totaal helder is dat je bewust bent, heb je het gevoel dat bewustzijn en het ‘bewuste’ mentale waarnemen een en hetzelfde is. Het wil er niet in dat je hier een object (het mentale gewaarworden) aanziet voor het subject (bewustzijn). Want het is niet zo dat er eerst een mentaal object verschijnt en dat je je daar vervolgens bewust van wordt. Het is gelijktijdig (en veel subtieler dan het glas). Maar met dat glas is het niet anders. Het glas gewaarworden is je er bewust van zijn. Er is geen verschil tussen de directe ervaring van kleur (het glas) en de directe ervaring van het bewuste mentale (hé, ik zie een glas).

Beiden zijn objecten (de ene een kleur, de andere een gedachte) die in of aan bewustzijn verschijnen. Maar zolang je dit niet kunt vatten, blijft je dat stukje zogenaamde bewuste  denken gebruiken als zijnde jouw bewustzijn. Het is dus wachten op het inzicht. Het plotselinge besef, genade. Toch is ook het plotselinge inzicht een gedachte: aha: dit denken, ik, dit lichaam verschijnt aan iets dat bewust daarvan is, maar wat zelf niet waargenomen kan worden. Het is het besef dat bewustzijn niet een jij is in de traditionele zin van het woord. Niet iets dat denkt, voelt en wil. Het is alleen maar DAT waaraan ervaring, beleven (denken, voelen en willen) verschijnt. Dit inzicht zorgt scheurt denken en bewustzijn uit elkaar zonder dat er iets veranderd. Voortaan WEET je dat, ook al gaat alles door zoals het gaat, JIJ alleen maar DAT bent waaraan dit alles verschijnt. Die JIJ heeft nooit ergens een probleem mee.

Je kunt dit subject weliswaar niet vinden met gedachten of het voelen, maar je weet wel dat je bewust bent van alles wat zich in het leven voordoet. Bewust van elke stap van je lijf, bewust van elke voorbijkomende gedachte, bewust van alles waar de aandacht naar uitgaat… Alleen maar bewust. Zelfs in diepe slaap of een moment van bewusteloosheid, alleen zijn er dan even geen objecten zoals lichaam, geest en de wereld. Deze momenten zijn krachtige verwijzingen naar wat je in werkelijkheid bent. Niet een denkend lichamelijk bewustzijn, maar een bewustzijn dat bewust is van alles wat zich voordoet. Dit bewustzijn is een non-duale ervaring, conceptloos. Wat er aan verschijnt, is een conceptualiserende duale geest.

1 Reactie

marlie
28 mei 2015 om 12:19
1
Helder :), dank je wel! Vooral de laatste zin: "Wat eraan verschijnt, is een conceptualiserende duale geest." Met andere woorden : die laat ik gewoon met rust, precies zoals hij verschijnt op elk moment?

Reageer

Annuleren