Geen producten (0)

Verlichting van wat?

 

Waar draait die hele zelfrealisatie nu eigenlijk om? Wat heb je er in de dagelijkse praktijk nu aan om te beseffen dat je bewustzijn bent en dat alles afhankelijk is van dat bewustzijn om te bestaan. Jan Geurtz heeft een geweldig boek geschreven (Verslaafd aan liefde) over hoe de mensen opgroeien van baby tot volwassene met heel erg het gevoel 'niet goed genoeg te zijn'. En we willen wel graag goed genoeg zijn, dus we doen heel erg ons best om goed genoeg te zijn. Maar wat is goed genoeg zijn? Dat is een vaag begrip dat door iedereen weer anders uitgelegd zal worden. Want dat is natuurlijk maar net afhankelijk van wat je denkt dat goed is, nietwaar? Voor de een is het wellicht leven in soberheid en nederigheid en voor de ander is het je stoutste dromen realiseren. Het is een vicieuze cirkel waarbij dit goed genoeg willen zijn wordt doorgegeven van ouder op kind want we gunnen het onze kinderen zo graag: dat ze goed genoeg zijn. Met als gevolg dat ook zij gaan voelen dat ze goed genoeg moeten zijn en dat ze dat nu nog niet zijn.

Wel. Nu zijn er best sommige mensen die helemaal niet zo veel last van hebben van dit goed genoeg moeten zijn, want ze voelen zich goed genoeg. Ze zijn door hun ouders of andere opvoeders omarmt en kregen het gevoel dat ze er mochten zijn, wat ze ook deden. Voor de meeste mensen gaat dit niet op. Zij leven is een voortdurende strijd met de dagelijke realiteit waarin er van alles niet ok is. Er is eigenlijk een constante stroom van ervaringen die worden afgewezen door jezelf als niet leuk of fijn genoeg. En natuurlijk zijn er ook ervaringen die wel ok zijn, of zelfs zeer welkom en plezierig. Je hele wezen is eigenlijk de hele dag bezig om plezierige ervaringen te verkrijgen en minder plezierige ervaringen weg te duwen of te laten oplossen. En daar is nog niet eens zoveel mis mee. Dit is instinctief gedrag: liever fijn dan pijn. Waarom het om gaat is die overtuiging of het oordeel dat die minder plezierige ervaringen er niet zouden mogen zijn.

Als we de persoon zelf nemen, dan lijkt zich daarin een soort innerlijke criticus te bevinden. Een stemmetje dat vaak de hele dag de zaken beoordeeld en de meeste mensen nemen dit stemmetje behoorlijk serieus. Het lijkt je eigen stem te zijn, je geweten. Niets is minder waar. Het is een automatische afweging die steeds gemaakt wordt op basis van alles wat er ooit ingestopt is. Telkens weer wordt er gekeken hoe je er voor staat in vergelijking met de idealen die je jezelf eigen hebt gemaakt. En die idealen heb je overgenomen van je opvoeders, boeken, televisie en wat voor informatie dan ook die je aanspraak, waar leek of werd opgedrongen (religie?). Als je het bijvoorbeeld toch niet kan laten om iets te stelen, dan kun je er donder op zeggen dat al die informatie naar boven komt om jou te vertellen dat het niet goed is wat je hebt gedaan. Maar omdat je het toch al hebt gedaan probeer je jezelf te rechtvaardigen (ik had het nodig, anderen doen het ook, het was niet zo duur, de winkel mist het niet etc.). Of het oordeel weegt zo zwaar dat je het maar terugbrengt.

 

Jij bent verantwoordelijk

Anyway. Dit gaat helemaal automatisch, ook al lijk jij dit allemaal zelf bewust te doen. Jij steelt, je beoordeelt jezelf en je rechtvaardigt jezelf... Of misschien heb je nog wel het idee dat je geweten nu niet iets is dat je zelf oproept, en de bijbehorende gevoelens ook niet. Maar het rechtvaardigen doe jij toch zeker wel? En de keuze om te stelen maakte jij ook zelf. Zo voelt dat nu eenmaal. Het voelt niet alsof je wordt overgenomen door een geheimzinnige kracht die jou laat stelen en dit rechtvaardigt. Je was er zelf bij! Je had het anders kunnen doen! JIj bent verantwoordelijk! Tja, dit is nu eenmaal wat er van kinds af aan is ingestampt. Dat jij verantwoordelijk bent voor wat je doet. En dat je dus de juiste keuzes dient te maken. En welke keuzes dat zijn is je ook al verteld, dus elke keer als er een andere keuze uitrolt of het leven niet zo gaat zoals het zou moeten gaan, of je voelt je niet zo happy, dan krijg je dat nare gevoel. 

Gevangen zitten in die strijd om het goed te doen, naar de wens van je opvoeders is slopend. Je wilt van alles, maar je blijkt niet echt de tools te hebben om bepaalde zaken voortvarend aan te pakken. Misschien is er angst of weerstand. Misschien zijn de omstandigheden tegen je en ben je geen succesnummer in de maatschappij. Je kunt een lijstje maken van voor welke dingen je dankbaar mag zijn en dat zijn er misschien wel heel veel, maar die lijst met zaken die beter zou moeten gaan, de zaken waarover je ontevreden bent, die wegen gewoon veel zwaarder. Want je weet zeker dat je pas goed genoeg bent als er aan die bepaalde voorwaarden is voldaan. En dat maakt je misschien wanhopig, want je hebt geen idee of hebt op dit moment niet de tools of de mogelijkheden om die persoon te zijn. Dit is een garantie voor ellendig voelen. Gelukkig heb je hier een oplossing voor! Je gaat afleiding zoeken in zaken die dit ongemak tijdelijk even wegnemen: snoepen, gokken, seks, uitgaan, televisie kijken...En natuurlijk hoop je dat een liefdesrelatie al je problemen zal oplossen.

En als je wat ouder bent ga je mediteren, workshops doen, healings doen, de natuur in, rebirthing... Je wordt wat bewuster, maar nog altijd wil je goed genoeg worden. En je dagelijkse ervaring is heel anders. Je zit in een baan die je niet wilt, je hebt een partner die je niet gelukkig maakt, je kinderen brengen je tot wanhoop, het leven van alledag is voorspelbaar geworden of je beseft dat je iemand bent geworden die je helemaal niet wilt zijn. Je beseft dat wie je bent geworden een netjes aan de maatschappij en omgeving aangepaste persoon is en dit jasje voelt niet goed meer... Nu heb je er nog een probleem bij want nu moet je op zoek naar wie je werkelijk bent, van nature. Maar je hebt geen idee. Wellicht heb je wat ideeën over de persoon die je zou willen zijn en welke eigenschappen daar bij passen, maar het blijft een zoeken naar een ideaal persoon die dan eindelijk... je raad het al... goed genoeg is. Alleen die keer in je eigen ogen en niet die van je opvoeders.

 

Geen voorwaarden

Wat brengt zelfrealisatie je nu? Zelfrealisatie breekt in een klap met alles wat er aan voorwaarden in jou leeft. Bij zelfrealisatie zijn er namelijk geen voorwaarden. Dit is heerlijk simpel. Je kunt er boeken vol over schrijven, maar in de praktijk komt het er eenvoudigweg op neer dat je geen enkele ervaring meer afwijst. De ervaring die je nu hebt, die wil je. En dan bedoel ik niet dat je dus de ervaringen die je als persoon meemaakt allemaal maar ok vindt. Dit is een hardnekkig misverstand. Ik bedoel hiermee dat je ook de ervaringen als persoon nooit meer afwijst. Je kunt nooit meer iets fout doen, je hoeft nooit meer weg van een ervaring en je hoeft helemaal niemand in het bijzonder te zijn. Dat wat je nu bent, dat is wie je wilt zien. Je levensdoel is elk moment te ervaren zoals het wordt ervaren. Alle ideeën over wie je zou moeten zijn vallen weg want die persoon die je bent, dan ben je immers al. Met al je volkomen- en onvolkomenheden. 

Hoe geweldig is het dat je helemaal niets hoeft te doen! Zelfs de neiging tot jezelf willen verbeteren is helemaal ok, dat je je ouders van alles verwijt is prima, als je geen baan hebt is dat wat het is, en als je tonnen verdient is daar ook niets mis mee. Nergens is iets mis mee en wat je doet is wat je doet. Er is geen goed of fout. Er is alleen maar de volgende ervaring en wat je doet, daar kan je niets aan doen. Je kunt je dus nog altijd rot voelen, maar als er niets in jou meer is dat zegt dat je je zo niet zou mogen voelen, als er geen verzet is, dan is er ook geen kramp. Dat is de ontspanning die zelfrealisatie met zich meebrengt. Zelfs als er verzet is, zelfs als je een idee hebt dat het toch anders zou moeten zijn, dan is je levensdoel om je te verzetten en het anders te willen. Net zolang totdat dit ook weer wegvalt en de volgende ervaring zich aandient. Het enige wat je doet is jezelf volgen en je neemt geen enkele positie meer in.

 

1 Reactie

Ina
26 augustus 2015 om 12:13
1
Mooi begin, zelfrealisatie. Immers als je accepteert wie je bent, met al je volkomenheden en onvolkomenheden, wil dat misschien nog niet zeggen 'dat je er bent'. Misschien ben je tevreden met het bereikte resultaat; misschien wil je jezelf nog een stap verder brengen in het licht van je spirituele ontwikkeling. Mijn keuze is om me hiervandaan verder te ontwikkelen, ook al accepteer ik dat ik mijn ondeugden (nu nog) doe. Mijn einddoel (voor nu?) is mijzelf verder reinigen en mijn puurheid vinden.

Reageer

Annuleren