Geen producten (0)

Zelfrealisatie is zoveel simpeler dan je denkt!

 

Mensen kunnen jarenlang, hun leven lang zelfs, met zelfrealisatie bezig zijn. Hoe kan dat? Waarom is iets dat zo dichtbij is, wat je ware zelf is, zo lastig te realiseren? Dat heeft verschillende redenen. Het komt allemaal neer op het geloof in onszelf als persoon en de ideeën die we hebben over ‘verlichting’. Van verlichting wordt bijvoorbeeld vaak aangenomen dat het een staat van zijn is die zorgt dat je je voortdurend goed voelt. En leraren lijken dit 'goed voelen' ook altijd uit te stralen tijdens bijeenkomsten. Je ziet ze meestal niet in het dagelijkse leven.

Wat ook een hardnekkig geloof is, is dat je van je gedachten af moet, het 'ego' moet geëlimineerd worden. We hebben weleens momenten van stilte, van puur zijn, en denken dan: dit is het! Dit moet ik altijd ervaren. Een andere instinker is het willen accepteren van alles wat je als mens meemaakt. ‘Als ik daar in slaag heb ik rust en vrede, maar het lukt me niet altijd. Ik schiet weer in mijn ego.’ Wat bovendien enorm frustrerend kan zijn, is het idee dat ‘verlichting’ bereikt kan worden. ‘Ik ben er nu nog niet, maar ooit zal ik daar komen. Als ik maar genoeg oefen met stil zijn, als ik maar nederig genoeg ben, als mijn gedachten mij niet meer verstoren, als ik maar liefde en dankbaarheid voel voor alles, als ik....

En zo zijn er nog wel een aantal zaken op te noemen die geassocieerd worden met zelfrealisatie. En hoewel de meeste leraren deze valkuilen wel benoemen laten ze de zoeker toch zitten met deze ideeën over verlichting. En met name de leraren uit Oosterse tradities met hun aloude ideeën over af te leggen paden laten de zoeker vaak helemaal in verwarring achter. Met meditaties en klankschalen en hun ideeën over hoe zelfrealisatie bereikt kan worden (want zo hebben zij het ook bereikt) worden de valse ideeën over zelfrealisatie eigenlijk niet weggenomen, maar alleen maar versterkt. Vooral als deze leraren tijdens satsang en retraites en op youtube ook nog eens zelf heel erg kalm, begripvol en liefdevol zijn.

Het is allemaal zoveel simpeler dan je denkt!

NU, op dit moment, ben JIJ non-duaal bewustzijn! Je bent het ALTIJD! Wat er ook gebeurt, hoe je je ook voelt, wat je ook doet... Als je dit al BENT, dan hoef je daar dus helemaal niets voor te doen! Er valt vanuit dit standpunt gezien dus helemaal niets te bereiken. Het is niet zo dat je het vergeten bent, of dat je je dit moet herinneren of dat je er iets voor moet doen om dit te ervaren. Je BENT dat! Punt. Het is je ware natuur en je ware natuur kun je niet verloochenen. JIJ bent overal en altijd de achtergrond waartegen alles verschijnt. JIJ, bewustzijn, bent de ruimte, het filmdoek, het ervaren zelf, de kenner, het kennen en het gekende ineen. Jij bent eenheid. Zonder jou zou er niets zijn.

 

Waarom ervaar ik het dan niet zo?

Als je werkelijk BEWUSTZIJN bent, dan kan het alleen maar zo zijn dat een vals geloof jouw in de waan van afgescheidenheid en lijden laat. En dat is precies wat er aan de hand is. Het zijn jouw ideeën en overtuigingen en het geloof hierin die jou laten lijden, je niet goed genoeg laten voelen en je laten hunkeren naar een verlichte staat. Je ideeën een persoon met een lichaam en een geest te zijn die leeft in een objectief onafhankelijke wereld zijn slechts overtuigingen. Het is je wijs gemaakt zoals je ooit werd wijsgemaakt dat sinterklaas echt bestaat. Maar ook al geloof je dit, dat betekent niet dat deze conceptuele afgescheidenheid van een jij en de wereld ook werkelijk BESTAAT!

Dat dit geloof hardnekkig is begrijp je wel, anders was je al lang verlicht geweest. Dit geloof is bijna onwankelbaar zoals een oprecht christen nooit zal twijfelen aan het bestaan van God. Toch is al je geloof gebaseerd op tweedehands kennis. Het is je aangepraat. Het is NIET je directe ervaring. Je directe ervaring is eenheid, ook nu op dit moment. Jouw gedachten splitsen de wereld op in objecten die werkelijkheidswaarde wordt toegekend, alsof het ECHT zo is. Maar dat maakt het nog niet werkelijk zo. Ook al geloof je je gedachten en is de wereld opgesplitst in objecten en ervaar je afgescheidenheid, betekent dit niet dat er geen eenheid is. Het betekent niet dat jij op dit moment niet bewustzijn bent. Wat er ook is, wat je ook ervaart, JIJ als bewustzijn ervaart dit. Het maakt voor JOU als bewustzijn ook niet of er afgescheidenheid ervaren wordt, onrust, emoties of piekeren of pijn.

Als dit WETEN diep tot je doordringt ben je al bewustzijn. Daar ben je al klaar. JIJ bent bewustzijn waarin een persoon verschijnt die afgescheidenheid ervaart, die onrust ervaart, emoties heeft en nog gelooft in de letterlijke waarheid van objecten. Je bent vrij, hebt nooit meer ergens problemen mee, want er ook verschijnt, dat verschijnt aan JOU als het open, grenzenloze, ruimtelijke, liefhebbende bewustzijn wat je altijd al was. Dit gaat de persoon vervolgens ook als eenheid en vrede ervaren zodra gedachten en concepten geen werkelijkheidswaarde meer worden toegekent. Als de realiteit enkele wordt ervaren, er gevoeld wordt en de gedachten erover afgedaan worden als kletspraat, dan valt de persoon uiteen in het niets. Als er geen zelfbeeld meer overeind gehouden hoeft te worden dan blijkt dat er nooit een persoon was.

4 Reacties

Dirk
11 oktober 2016 om 18:48
1
To the point en helder. Dank.
Karel
15 november 2015 om 17:02
2
Eenheid is geen ervaring. Het is en staat van Zijn. Je hebt het met je verstand goed begrepen en beschreven. Nu overgaan van hoofdgedragen bewustzijn naar hartgedragen bewustzijn. Liefde, Licht & Kracht, Karel.
Alice
13 december 2015 om 03:43
1.2
Ook hoofdgedragen en hartgedragen zijn concepten.
ann dewitte
02 april 2015 om 21:45
3
deze tekst doet mij geheel denken aan "A course in miracles"... lieve groet !

Reageer

Annuleren