Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Onvoorwaardelijke acceptatie - Jeff Foster

€ 19,95
Niet op voorraad
Specificaties
Productcode OA
Omschrijving

Onvoorwaardelijke acceptatie - Jeff Foster

Jeff Foster is een rijzende ster aan het firmament van jonge, nieuwe spirituele leraren, dankzij zijn toegankelijke schrijfstijl en informele manier van spreken. Zijn persoonlijke en kleinschalige optredens en workshops, zijn blogs en filmpjes zorgen voor een groeiende interesse in zijn benadering van non-dualisme.

In 'Onvoorwaardelijke Acceptatie' wijst Jeff Foster op de mogelijkheid van een fundamentele en volledige aanvaarding van jezelf en het leven. Hij onderzoekt hoe we moeiteloos 'ja' kunnen zeggen tegen alles wat op dit moment gebeurt, in plaats van weg te lopen voor de uitdagingen van ons leven, voor onze zorgen en frustraties. Dat geldt ook voor onze obsessie met bevrijding of verlichting: als al dat streven wegvalt kunnen we er gewoon zijn, en beginnen met het omarmen van alles wat op ons pad komt. Die overgave noemt Jeff 'radicaal ontwaken'.

Zijn schrijfstijl is spontaan en ongekunsteld, met mededogen voor degenen die een uitweg zoeken uit hun lijden. Dat blijkt vooral uit de hoofdstukken getiteld 'Waarom lijden we?', 'Pijn en ziekte', 'Verslavingen', 'Kwaad vergeven'.

Tegelijk ontmaskert hij met milde humor de illusies van de zoekers die menen dat ze iets kunnen 'doen'. Het kan ontnuchterend zijn om te beseffen dat het 'opgeven van een spirituele praktijk' gewoon weer een nieuwe spirituele praktijk wordt.

Jeff Foster studeerde astrofysica in Cambridge. Na een zware depressie begaf hij zich op een spirituele zoektocht die eindigde met de ontdekking dat hij alleen maar het leven zelf gezocht had. Momenteel is hij een rijzende ster aan het firmament van jonge, non-dualistische leraren, dankzij zijn toegankelijke schrijfstijl en informele manier van spreken. 'Onvoorwaardelijke Acceptatie' is zijn vierde, en best verkopende boek in Amerika.
Voor meer informatie: www.lifewithoutacentre.com

ISBN: 978-90-8840-090-2, 290 blz., Gewicht: 387 gram. Gebonden.

Bestelling wordt verstuurd als pakket

Citaat uit het boek:

De heelheid van het leven
De werkelijke ontdekkingsreis is niet het zoeken
naar nieuwe landschappen, maar het zien
met nieuwe ogen.
MARCEL PROUST

De rimpels in de handen van je oude vader. Het huilen van een
pasgeboren baby. Een beeldhouwwerk in een kunstgalerie. Een
bepaalde combinatie van noten in een muziekstuk. Een dauw-
druppel op een grashalm. Een vluchtige blik op het gezicht van
een vreemde, die plotseling en onverwacht je hart doet smelten.
Heelheid die plotseling door afgescheidenheid heen dringt.
Het leven zit vol mysterie.
Een tijdje geleden sprak ik een vriendin van me die kort daar-
voor moeder was geworden. Ze is wetenschapper, een ‘rationele
denker’ en atheïst die niet geïnteresseerd is in spiritualiteit of
religie of iets wat niet bewezen kan worden met behulp van we-
tenschappelijk onderzoek. Ze gelooft dat het leven er is om hard
te werken, voor je gezin te zorgen, te sparen voor je oude dag,
en uiteindelijk met pensioen te gaan en ‘van het goede leven’ te
genieten voordat je sterft.
En toch, toen ze praatte over haar ervaring van de geboorte van
haar dochter, waren het niet de woorden van een atheïst; het waren                                                                                                                                   religieuze woorden, spirituele woorden, woorden die zwanger
waren van ontzag en verwondering en het overweldigende won-
der van de schepping. Ze praatte over het wonder van het leven
zelf - het mysterie van geboorte en dood, het kosmisch raadsel
waarvan alle dingen doortrokken zijn. Ze vertelde me dat alle
zelfzuchtige gedachten wegvielen toen ze haar pasgeboren doch-
ter voor het eerst vasthield, dat verleden en toekomst oplosten en
er plotseling alleen nog maar dit was - alleen nog maar het leven
zelf, aanwezig, levend, mysterieus. Er was alleen nog dit kostbare
moment, hier en nu, en niets méér.
Ze vertelde me hoe ze huilde van dankbaarheid toen ze de
piepkleine vingertjes van haar dochter voor de eerste keer zag
hoe teer ze waren, hoe breekbaar. Ze vertelde me hoe verbaasd
ze was dat zoiets mysterieus en levends uit haar gekomen kon
zijn, hoe iets uit niets voortgekomen kon zijn, hoe het leven leven
kon voortbrengen, hoe hetzelfde leven dat er tijdens de Big Bang
was op de een of andere manier ook hier aanwezig kon zijn, in
de vorm van dat kleine, roze schepseltje. Ze was plotseling vol
van onvoorwaardelijke liefde - voor haar dochter, voor alle baby’s
en moeders overal ter wereld, voor het hele bestaan. Het was een
liefde waar ze geen woorden voor had. Alle wetenschappelijk
onderzoek stelde niets meer voor tegenover de onbegrijpelijke
uitgestrektheid van de ervaring van dit moment.
Mijn vriendin, die wetenschapper, rationele denker, sceptica,
was tijdelijk een non-duale mystica geworden, en ze had het niet
eens in de gaten. Even had ze de heelheid van het leven aangeraakt,
het woordloze mysterie waar de hele schepping van doordrenkt
is, Even was ze verliefd geworden op het bestaan; het onderscheid
tussen haarzelf en het leven was weggevallen, en wat toen zicht-
baar werd was een naamloze liefde.
Ik heb in de loop der tijd veel mensen ontmoet die geïnteres-
seerd zijn geraakt in spiritualiteit op basis van bepaalde vreemde,
onverklaarbare, onbegrijpelijke ervaringen die ze hadden gehad,
vaak plotseling en onverwacht - ervaringen die ze later moeilijk
onder woorden konden brengen en nog moeilijker aan hun vrien-
den en familie duidelijk konden maken.
Kunstschilders hebben het over het wegvallen van het zelf als
ze opgaan in het maken van een schilderij. Musici vertellen dat er
alleen maar muziek is als ze opgaan in hun muziek, en dat ze er
als afzonderlijke entiteit in verdwijnen, alsof ze opgezogen wor-
den door het leven. Ze spelen de muziek niet - ze zijn de muziek
die zichzelf speelt. Atleten hebben het over ‘in een flow’ raken of
‘de zone' binnengaan, een plek waar rennen of rijden of springen
moeiteloos plaatsvindt en het lichaam volmaakt functioneert, ook
al ervaren ze het lichaam niet meer als van hen. Acteurs hebben
het over verdwijnen in hun personage, over zichzelf kwijtraken in
hun rol, over hoe er niemand is die acteert als ze werkelijk acte-
ren. Als ze later worden gelukgewenst met hun optreden en hen
gevraagd wordt hoe ze het voor elkaar hebben gekregen, moeten
ze toegeven dat ze dat eigenl?k niet weten.
Of je loopt door het park, en plotseling is er geen jij meer die
daar loopt - is er alleen maar de wind op je gezicht, het ruisen van
bladeren, het lachen van kinderen, en het blaffen van honden. Ie
verdwijnt, en je wordt alles - of alles verdwijnt, en je wordt niets.
Woorden doen er eenvoudigweg geen recht aan.
Soms zijn de verhalen minder dramatisch. Ie doet de afwas, en
plotseling worden de zeepbellen de meest fascinerende dingen
in het universum - ja, de zeepbellen worden het universum op
dat moment. En al je problemen, je angsten, je zorgen, je wan-
hopige zoektocht naar een beter leven, naar roem, naar lof, naar
liefde, naar verlichting, vervagen. Alles is weer helemaal in orde
kosmisch in orde. Ook al is je levenssituatie niet veranderd - er
moeten nog steeds rekeningen betaald worden, kinderen gevoed
worden, werk gedaan worden, pijn gevoeld worden - je relatie tot
al die dingen is plotseling volledig anders geworden. Ineens ben
je geen afzonderlijk individu meer dat moeite doet om heelheid te
vinden. Er is alleen maar heelheid. Ie bent terug in de baarmoeder
van het leven - een baarmoeder die je in werkelijkheid nooit ver-
laten hebt. En tegelijkertijd gaat het normale leven gewoon door,
en blijf je moeiteloos in de wereld functioneren.
De wetenschap kan die ervaringen - of niet-ervaringen, of hoe
je ze ook wilt noemen - heel moeilijk verklaren, want ze plaatsen
ons buiten de wereld van oorzaak en gevolg, subject en object,
waarnemer en waargenomene, absoluut en relatief, binnen en
buiten, zelfs buiten tijd en plaats. Ze zijn moeilijk te bewijzen
of logisch, wetenschappelijk, filosofisch aan te tonen. Maar voor
degenen die ze ervaren, zijn ze echter dan wat dan ook. Noem
het ontwakingservaringen of piekervaringen of gewoon pure ont-
moetingen met het leven zoals het is. Het maakt eigenlijk niet uit
hoe je ze noemt, want uiteindelijk komen de woorden altijd later.
Het bestaan zit vol mysteries en wonderen, en soms valt er zo-
maar licht door de scheuren in het afzonderlijke zelf. Een paar
ogenblikken lang laat de kosmos zien dat het leven op de een of
andere manier zoveel meer is dan wat het lijkt te zijn. De meest
gewone dingen kunnen heel gemakkelijk buitengewoon worden,
zodat we ons gaan afvragen of het buitengewone misschien niet
altijd verborgen zit in het gewone, in afwachting van zijn ontdek-
king.
Ia, misschien zijn de gewone dingen van het leven - oude kapot-
te stoelen, fietsbanden, zonlicht dat weerkaatst wordt in gebroken
glas, een glimlach van een geliefde, het huilen van een pasgeboren
baby - eigenlijk helemaal niet zo gewoon. Misschien zit er in hun
gewoonheid iets buitengewoons verborgen. Misschien zijn al die
dingen die we voor lief nemen eigenlijk goddelijke, heilige, on-
eindig kostbare uitdrukkingen van een heelheid, een Eenheid die
niet met behulp van gedachten of taal tot uitdrukking gebracht
kan worden.
En misschien bevindt die heelheid zich niet ‘daarginds’, ergens
anders of in de toekomst, in afwachting van zijn onthulling.
Misschien hoeven we niet naar de uithoeken van het universum
te gaan om hem te vinden. Misschien bevindt hij zich niet in de
hemel of ligt hij diep verborgen in de diepste diepten van onze
ziel. Misschien bevindt de heelheid zich wel precies hier, waar we
al zijn - in deze wereld, in dit leven - en misschien zijn we er wel
blind voor geworden in onze obsessieve zoektocht ernaar.
De moderne wetenschap bevestigt nu waar spirituele leraren
door de eeuwen heen altijd op gewezen hebben: alles staat met
elkaar in verband, en niets bestaat los van iets anders. In de loop
der jaren hebben we een hoop woorden bedacht die pogen naar
die kosmische heelheid te verwijzen - woorden als levenskracht,
natuur, Eenheid, advaita, non -dnaliteit, bewustz?n, gewaam?n,
levendigheid, Zijn, Bron, Bestaan, Zijnheid, 'I‘ao, Boeddhageest en
aanwezigheid. We zouden honderd jaar kunnen discussiëren over
wat de heelheid van het leven eigenlijk is, maar ik vraag me af
of we dan niet bezig zijn met discussiëren over woorden en over
het hoofd zien waar die woorden naar verwijzen. Kies dus maar
je eigen favoriete woord voor heelheid, want uiteindelijk gaat het
niet om de woorden. Iij noemt het de Tao. Ik noem het Leven. Zij
noemt het God. Hij noemt het bewustzijn. Iemand anders noemt
het niets, en weer iemand anders noemt het alles. Nog iemand
anders doet er liever het zwijgen toe. Een kunstschilder maakt er
schilderijen over. Een musicus schrijft er muziek over. Een na-
tuurkundige probeert er in de buurt te komen aan de hand van
ingewikkelde berekeningen en theorieën waar je je hersens over
breekt. Een dichter of filosoof goochelt met woorden om er bij te
komen. Een Sjamaan geeft je vreemde brouwsels opdat je het met
eigen ogen kunt zien. Een spirituele leraar verwijst ernaar door te
spreken of te zwijgen.
Het punt is: wat het is zal uiteindelijk nooit onder woorden ge-
bracht kunnen worden. Gedachten en woorden fragmenteren de
heelheid; ze verdelen de ene werkelijkheid in verschillende on-
derdelen: lichamen, stoelen, tafels, bomen, de zon, de lucht, ik, jij.
De wereld van het denken is de wereld van de dualiteit, de wereld
der dingen.
Natuurlijk gebruik ik een heleboel woorden in dit boek.
Woorden zijn heel bruikbaar als je boeken wilt schrijven en lezen!
Maar wat je vooral niet moet vergeten is dat het niet om de woor-
den gaaf. Het gaat om de heelheid van het leven zelf - en die gaat
vooraf aan alle woorden, zelfs het woord heelheid.
Al deze woorden zijn doordrenkt van een grote stilte en rust, en
vanuit die innerlijke stilte spreek ik, Dit hele boek is een liefdes-
brief van de stilte aan zichzelf - van wie ik werkelijk ben aan wie
jij werkelijk bent.