Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Ik ben het leven zelf - Unmani

€ 17,50
Op voorraad
Specificaties
Productcode LZ
Bruto gewicht 0,08 Kg
Omschrijving

de paradox van Niets als Alles, door Unmani

 Bijna iedereen is in het leven op zoek naar permanente veiligheid en bevrediging. Dit boek van Unmani helpt je uit die droom. Er valt niets te zoeken en ook niets te vinden. Durf je over te geven aan totale onzekerheid en niet-weten, en herken eenvoudig wat is.

Dit is leven. Dit is wat ik ben. Ik ben wat jij bent. Ik ben het leven zelf.
 
ISBN: 9789077228722,Paperback: 143 pagina's, 196,00 gram
 
Citaat uit het boek:
 

Ik ben het leven zelf

Het leven is. Er is niemand die het leeft. Het is niet ‘mijn leven’. Er is geen ‘ik’ die leeft. Maar ik ben het leven. Deze ‘ik’ is geen persoonlijk ‘ik’. Het is geen aangenomen, afzonderlijk individu. Er is geen scheiding geïmpliceerd tussen de schrijver en de lezer. Deze ‘ik’ is ‘jij’. Deze ‘ik’ is alles wat er is. Ik ben het leven zelf.

Dat ik het leven zelf ben, is bekend. Dit weten overstijgt kennis en intellect. Dit weten is een weten dat boven ervaring, denken en emotie uitstijgt. Weten in niet weten. Ik weet niet hoe ik weet, behalve dat ik ben. Daar is geen twijfel over. Als dit weten wat ik ben, gaat het personage verder met spelen dat het een personage in een spel is. Het spel wordt niet langer ernstig genomen, maar toch kan alles gebeuren en gebeurt alles. Er wordt eenvoudig geweten dat wat er ook gebeurt niet ‘mij’ overkomt. Het gebeurt eenvoudig in, en als, wat ik ben.

Deze woorden wijzen niet op iets nieuws. Wat hier wordt uitgedrukt is zelfs tijdloos. Het is altijd geweten. Het is bekend. Het is zeer vertrouwd en gewoon. Het is wat ik ben.

De volgende pagina’s zijn geïnspireerd op dialogen met enkele lieve mensen over de verschillende misvattingen en verwarringen die te maken hebben met de aard van het leven en met ‘bevrijding’.

 

Wie ben ik in hemelsnaam?

Heb jij ook wel eens zo’n irritante vragenlijst moeten invullen waarin je gevraagd werd jezelf en je persoonlijkheid te beschrijven? Ik zit me dan af te vragen wie ze willen dat ik beschrijf! Welke persoonlijkheid bedoelen ze? Wie ben ik dan wel helemaal, in hemelsnaam? Wat in me opkomt is de persoonlijkheid waarvan mijn ouders of anderen me gezegd hebben dat ik die ben. De persoonlijkheid waarvan ik zelf heb aangenomen dat ik die ben. Dat impliceert een levensgeschiedenis, die ik op dezelfde manier als altijd zou kunnen herhalen. ‘Ik ben geboren in… ik groeide op in… ik heb dit gedaan… ik heb dat gedaan…’ Of ik zou wat eigenschappen kunnen opnoemen die ik volgens anderen heb. ‘Ik ben verlegen, ik ben enthousiast, ik ben vriendelijk, ik ben gevoelig…’

Maar ben ik slechts een lijst met eigenschappen of herinneringen uit het verleden? Nee, maar wat ben ik dan anders, als ik dat niet ben? De meeste mensen zijn doodsbang om te kijken naar wat ze zijn (of eigenlijk naar wat ze niet zijn!). Wanneer werkelijk herkend wordt dat er slechts een veronderstelling is van een ‘iemand’, is het enige dat over is leegte. Er is niets waar je je nog aan vast kunt houden. Dit kan zeer beangstigend zijn, want het is de dood. De dood van de ‘iemand’. In de herkenning is er geen angst. Wanneer herkend wordt dat er nooit een ‘iemand’ is geweest, is er ook de realisatie dat het hele verhaal maar een grap is!

 

De wens dat dingen anders zijn

Alle zoeken is gebaseerd op de wens naar meer dan wat er is. Dromen. Vaag geloven dat alles op een dag beter zal worden. Wat er is, is onbevredigend, onaanvaardbaar en, eerlijk gezegd, niet volmaakt genoeg. Gedachten en dromen over meer volmaakte toekomstige situaties lijken veel aantrekkelijker dan alleen maar wat er is. ‘Als wat er is maar een beetje meer glans had, of als die viezigheid er maar niet in zat, zou het perfect zijn!’

Het wensen dat iets anders is dan het is, is het spel van het zoeken en de teleurstelling dat je het nooit vindt. Het is de sluier die de oorzaak lijkt te zijn dat iets niet gezien wordt. Niets zal ooit beter zijn dan dit. Dit is alles wat er is. Er is niets anders. Er is geen hoop. Er is niet meer.

Gedachten en verbeelding zullen altijd meer willen dan er is. Dat is hun aard. Maar wat ik ben, kent het hele denken. Wat ik ben, ziet alle schijnbare onvolmaaktheid en het verlangen naar volmaaktheid. Wat ik ben, geeft er niet om of er een wens bestaat dat dingen anders zijn of niet – het is altijd simpelweg wat er is.

 
Recensie:

Unmani Liza Hyde beschrijft het einde van het spirituele pad in haar onlangs uit het Engels vertaalde boek ‘Ik ben het leven zelf'. Volgens haar is iedere zoektocht overbodig. In korte hoofdstukjes over verschillende onderwerpen komt ze steeds terug op deze boodschap: er valt niets te zoeken, want er is niets te vinden en er valt niets te weten. Het leven zal nooit beter worden dan het nu is, want wat er nu is, is alles wat er is.
Na een beschrijving van Unmani's eigen herkenbare zoektocht die volgt op haar ervaringen als kind, volgen dialogen die ze met andere zoekers heeft gevoerd. Hierin komen verschillende thema's uitvoerig en herkenbaar aan bod in korte teksten, waarin geen woord te veel staat. Toch is het frappant dat ze in zo weinig woorden zoveel verschillende levensthema's aan bod kan laten komen: angst, de rol van emoties, liefde, vrijheid. Unmani legt uit dat het allemaal slechts woorden en begrippen zijn die we hanteren, maar dat ze tegelijkertijd een prachtig spel spelen. Ze beschrijven het leven zelf als spel waarin niemand aanwezig is. Het leven neemt het spel tevens waar. Zodoende hoef je ook niet te proberen iets te zijn of te doen, want tenslotte ben je het al. Binnen dit spel bestaan geen goed en fout. Uiteindelijk blijft alleen het vieren van de liefde over.
Als je na het lezen van dit boek om je heen kijkt, bezie je wellicht je eigen spel met andere ogen. Het drama dat zich afspeelt, de spirituele leraar die zegt te weten wat goed voor je is, alles wat je ziet en ervaart, behoren hier ook toe, evenals het dampende kopje thee en de bloem die gewoon een bloem blijkt te zijn. Als we Unmani's boodschap volgen, durven we ons over te geven aan totale onzekerheid en niet-weten, en herkennen we eenvoudigweg wat is.

Jacqueline Lansu/InZicht