Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Het open geheim - Tony Parsons

€ 12,50 € 11,00
Op voorraad
Specificaties
Productcode OG
Bruto gewicht 0,20 Kg
Omschrijving

Het open geheim is het eerste boek van Tony Parsons, oorspronkelijk uitgegeven in 1995. Hij verteld daarin o.a. over wat later de belangrijkste gebeurtenis in zijn leven bleek te zijn, een wandeling in een park waarin hij, als individu, ophield te bestaan. Er kwam een stilte en aanwezigheid over alles en iedereen en de persoon Tony Parsons was verdwenen. Dit alles gebeurde in een fractie van een seconde die eeuwig scheen te duren.
Naar aanleiding van deze gebeurtenis is Tony gaan spreken en duizenden mensen komen tegenwoordig op zijn bijeenkomsten en retreats. Tony is ook regelmatig in Nederland, zie daarvoor zijn website: www.theopensecret.com

Dit is een nieuwe vertaling van de in 2005 herschreven Engelse uitgave.

ISBN: 9789077228654, uitvoering: gebonden, omvang: 108 pagina’s

Citaat uit het boek:

Context
Toen ik nog heel jong was, had ik het gevoel dat ik me in een magische wereld bevond, buiten de tijd en zonder de noodzaak iets te moeten worden of te doen … een onherkende eenheid die me omhulde met alleen maar verbazing over wat er is. Ik geloof wel dat het voor de meeste kinderen zo is. 

Op een dag veranderde dat allemaal en trad ik de wereld van afgescheidenheid en behoefte binnen. Ik kwam erachter dat ik zowel een vader als een moeder had, een naam, en blijkbaar de keuze om het een, of het ander te doen. Ik betrad de wereld van tijd en ruimte, grens en verkenning, inspanning, manipulatie, en de jacht op genot en vermijding van pijn.

Ik erkende dit als mijn ervaringen en geloofde dat ik van nature zo was. 

Mij werd geleerd, wat ik ook ging geloven, dat als ik hard werkte, me goed gedroeg en slaagde in mijn gekozen of mij opgedrongen baan, trouwde, kinderen kreeg en mijn gezondheid in de gaten hield, ik een goede kans had gelukkig te zijn. Ik deed dit allemaal vrij succesvol en beleefde er soms ook plezier aan, maar ik onderkende ook dat er iets ontastbaars en fundamenteels leek te ontbreken. Een soort geheim. 

Vervolgens besloot ik langs de weg van religie uit te zoeken wat er aan mankeerde.

Weer werd mij verteld dat als ik hard werkte en me toelegde op verschillende vormen van zelftucht, rituelen en zuiveringen, ik uiteindelijk ‘spirituele vervulling’ zou verdienen. Opnieuw hield ik me intens bezig met alles wat aangewezen leek, maar kon nog steeds de reden voor mijn gevoel van verlies niet ontdekken.

Op een dag, bijna als bij toeval, ontdekte ik opnieuw het geheim, of misschien ontdekte het mij weer. 

Uitleggen wat er gebeurde is echt onmogelijk. De beschrijving die er het dichtst bij komt is: overspoeld worden door een liefde en een totaal begrip die volstrekt onvoorstelbaar zijn.

De openbaring waarmee deze herontdekking gepaard ging was zo eenvoudig en toch zo revolutionair, dat ze in één klap alles wat ik geleerd had en was gaan geloven wegvaagde. 

Onderdeel van die realisatie was dat verlichting mijn inspanning om mijn manier van leven te veranderen en ook om überhaupt het leven te veranderen volkomen overstijgt. Het heeft te maken met een algehele verandering in het besef wat er nu eigenlijk leeft. 

Want ik ben al wat ik zoek. Wat ik ook zoek of denk te willen, hoe lang die lijst ook mag zijn, al mijn verlangens zijn slechts een afspiegeling van mijn verlangen thuis te komen. En thuis is eenheid, thuis is mijn oorspronkelijke natuur. Het is hier, eenvoudig in wat er is. Ik hoef nergens anders heen te gaan, en ik hoef niets anders te worden. 

Sinds die tijd heb ik wat mij duidelijk is geworden aanvaard en ernaar geleefd – en ben het uit de weg gegaan en heb het verworpen.

Het is natuurlijk onmogelijk het onuitsprekelijke met woorden over te brengen, en daarom is deze verklaring mijn poging om duidelijk te maken hoe ik die openbaring begrijp. Ik probeer uit te leggen hoe mijn overtuigingen over verlichting, tijd, doel en mijn inspanning om spirituele vervulling te bereiken, die eenheid die voortdurend en direct beschikbaar is nu juist kunnen belemmeren. Hoe de illusie van afgescheidenheid, angst, schuldgevoel en verstrooidheid mij kunnen afleiden van de vrijheid die deze invloeden in zich opneemt en transformeert. 

Ik maak ook, zo goed als ik kan, duidelijk hoe moeiteloos en natuurlijk het is om los te laten en open te staan voor die vrijheid.

Als je dit boek zou opvatten als een aansporing om een meditatief leven te leiden of ‘in het hier en nu te zijn’, zou je er niets van begrijpen. 

Deze bekendmaking spreekt over een bijzondere en revolutionaire sprong in inzicht in wat we eigenlijk zijn. Die vereist geen verfraaiing of een ellenlange uitleg en laat, eenmaal gerealiseerd, niets te zeggen over. 
Voor de duidelijkheid worden de termen verlichting, bevrijding, vervulling, vrijheid, eenheid, enzovoort, hier alle opgevat als de absolute realisatie, door wie dan ook, van wat hij werkelijk is.

Geen prestatie
Voor mij is de eerste realisatie van verlichting, ofwel de aard van wie ik werkelijk ben, niet iets dat kan worden uitgedrukt. Wat er gebeurd is kan zelfs geen ervaring genoemd worden, omdat degene die ervaart afwezig moest zijn om het mogelijk te maken. 

Waar die gebeurtenis echter mee gepaard ging was een realisatie die zo simpel en groots was en zo revolutionair van inhoud, dat ik daarna vervuld was van ontzag en me nogal alleen voelde. 

Een van de dingen die ik toen inzag is dat verlichting alleen beschikbaar komt wanneer geaccepteerd is dat zij niet verworven kan worden.

Doctrines, methoden en richtingen van persoonlijke groei die streven naar verlichting verergeren slechts het probleem dat ze willen aanpakken doordat ze het idee versterken dat het zelf iets kan vinden, wat het veronderstelt verloren te hebben. Juist die inspanning, die investering in de eigen identiteit, creëert voortdurend weer de illusie gescheiden te zijn van eenheid. Dit is de sluier waarvan we geloven dat hij bestaat. Het is de droom van individualiteit. 

Het is als iemand die zich verbeeldt dat hij in een diep gat in de grond zit en die, om eruit te komen, steeds dieper graaft, de aarde naar achteren gooit en zo het licht wegneemt dat er al is. 

Het enige waarschijnlijke effect van uiterste inspanning om te worden wat ik al ben, is dat ik uiteindelijk uitgeput op de grond zal vallen en los zal laten.

In dat loslaten ontstaat misschien een andere mogelijkheid. 

Maar de verleiding om vrijheid te vermijden door strijd heilig te verklaren, is heel aantrekkelijk.

Geworstel is tenslotte niet uitnodigend voor bevrijding.

Het leven is geen opdracht. Er valt absoluut niets te bereiken, behalve de realisatie dat er absoluut niets te bereiken is.

Geen enkele mate van inspanning zal ooit eenheid overhalen om te verschijnen. Het enige dat nodig is, is een sprong in waarnemen, een ander zien, innerlijk al aanwezig, maar niet herkend.
 
Niemand wordt verlicht
Ik dacht altijd dat mensen werkelijk verlicht werden, en dat het net zo’n gebeurtenis was als het winnen van de jackpot in de staatsloterij. Als de prijs eenmaal was gewonnen, zou de gelukkige daarna gegarandeerd zijn van voortdurende gelukzaligheid, onfeilbaarheid en niet te corrumperen deugdzaamheid. 

In mijn onwetendheid dacht ik dat zulke mensen iets hadden verworven en bezaten dat hen bijzonder maakte en volkomen anders dan mijzelf. Dit waanidee versterkte het geloof in mij dat verlichting praktisch onbereikbaar was, behalve voor een paar buitengewone en uitverkoren mensen. Deze misvattingen kwamen voort uit een bepaald beeld dat ik had van hoe een staat van volmaaktheid eruit moest zien. Ik zag nog niet in dat verlichting niets te maken had met het idee van volmaaktheid. Deze overtuigingen werden zeer versterkt wanneer ik mijn ingebeelde tekortkomingen vergeleek met het beeld dat ik had van elke ‘spirituele held’ tot wie ik me op dat moment aangetrokken voelde. 

Ik heb het gevoel dat de meeste mensen een dergelijk idee van verlichting hebben.

Zeker waren er velen, en zijn er nog, die dergelijke ideeën in de hand proberen te werken en die ook echt hebben beweerd dat zij verlicht waren geworden. 

Nu zie ik dat dit net zo’n zinloze verklaring is als wanneer iemand de wereld verwittigt van het feit dat hij kan ademhalen. 

De realisatie van verlichting brengt hoofdzakelijk het plotselinge begrip met zich mee dat er niemand en niets is dat verlicht kan worden.

Er is slechts verlichting. Die kun je niet bezitten, evenmin als zij bereikt of gewonnen kan worden als de een of andere trofee. Alles is eenheid, en die staan we alleen maar in de weg door te proberen haar te vinden. 

Zij die aanspraak maken op verlichting of een bepaalde pose aannemen, beseffen de paradoxale aard ervan gewoon niet en laten zich voorstaan op een staat die ze zich inbeelden te hebben bereikt. Waarschijnlijk hebben ze een diepgaande persoonlijke ervaring gehad, maar dat heeft met verlichting niets te maken. Als gevolg ervan blijven ze nog altijd gevangen in hun eigen individualistische ideeën, gebaseerd op hun particuliere overtuigingen. 

Deze mensen hebben het vaak nodig de rol van ‘spirituele leraar’ of ‘verlichte meester’ aan te nemen en trekken gegarandeerd mensen aan die er behoefte aan hebben leerling te zijn. Hun leer, die nog altijd in dualisme geworteld is, bevordert onherroepelijk een schisma tussen de ‘leraar’ en hen die de leer willen volgen. Bij het groter worden van zijn volgelingenschare dient de exclusieve rol van de meester ook versterkt te worden.

Een van de gebruikelijke symptomen, wanneer een dergelijke rol is aangenomen, is dat elke erkenning of uiting van ‘menselijke zwakheid’ taboe is geworden. Tegelijkertijd wordt er meestal afstand geschapen tussen ‘meester’ en volgelingen. 

Naarmate het speciaal zijn van de ‘meester’ effectiever wordt, en de eisen van de volgelingen groter worden, worden de lessen onduidelijker en ingewikkelder. Als de onduidelijkheid van de leer toeneemt, wordt het schisma ook groter en raken veel volgelingen steeds verwarder en onderdaniger. De uitwerking op betrokkenen kan onvoorwaardelijke adoratie, ontgoocheling, of bewustwording zijn; in dat geval zoekt men zijn heil elders. 

Dergelijke invloeden hebben in het collectieve onbewuste echter een vals gevoel van twijfel en ontoereikendheid doen ontstaan en in stand gehouden over het vermogen van de mens iets te realiseren en toe te laten dat zo natuurlijk, eenvoudig en beschikbaar is als ademhalen. 

Zij die verlichting volledig begrepen en omarmd hebben, willen absoluut niets aan de man brengen. Wanneer zij mensen deelgenoot maken van wat ze begrepen hebben, hoeven ze zichzelf of wat ze vertellen niet mooier te maken. Evenmin hebben ze er enig belang bij om moeder, vader of leraar te zijn.

Exclusiviteit kweekt uitsluiting, maar vrijheid wordt je deelachtig door vriendschap. 
  

Tijd
In mijn ogenschijnlijke afgescheidenheid ben ik, zonder twijfel, het bestaan en het effect van tijd gaan aanvaarden. Tegelijk met mijn geloof in tijd was ik verknocht aan het idee en de beleving van een begin, een midden en een eind … een reis naar de realisatie van een doel of eindresultaat. 

Dit concept van een reis was van toepassing op elk niveau, of dat nu goed presteren op school, een succesvol bedrijf opzetten of verlichting realiseren was. Alles was een weg om iets te worden – een streven naar een resultaat in de tijd.

Deze boodschap werd het sterkst in mijn psyche gegrift door wat eruit zag als het proces van geboren worden en sterven. Een dergelijk machtige boodschap weerspiegelde en versterkte de schijnbare onweerlegbaarheid van het bestaan, het voorbijgaan en het effect van tijd. Naarmate ik onderging wat het effect van tijd leek te zijn, ging ik er langzamerhand in geloven. Zoals ik in het bestaan van tijd geloofde, zo ging ik ook geloven in de grenzen aan mijn bestaan. Zoals ik die begrenzing aanvaardde, ging ik ook geloven dat ik de gegeven tijd goed moest gebruiken. Ik moest iets doen, iets bereiken, iets waardevols worden in de tijd die mij, zoals ik me voorstelde, restte. Daardoor werd het idee van doel geboren, en tegelijk ermee mijn verwachting van en investering in wat dat doel zou kunnen brengen.

 

Recensie:

Na de afgelopen jaren al vier andere boeken van Tony Parsons te hebben uitgegeven, komt uitgeverij Samsara nu met zijn eerste boekje, Het open geheim, dat oorspronkelijk in 1995 in het Engels uitkwam. In interviews en bijeenkomsten verwijst Tony regelmatig naar dit kleine boekje, dat in zijn optiek nog steeds de kern van zijn boodschap verwoordt. In het eerste hoofdstuk maakt hij dit al kenbaar: "Deze bekendmaking spreekt over een bijzondere en revolutionaire sprong in inzicht in wat we eigenlijk zijn. Die vereist geen verfraaiing of een ellenlange uitleg en laat, eenmaal gerealiseerd, niets te zeggen over."
Dat Tony nog steeds spreekt over dat wat we zijn, mag dus in zekere zin als een lange toegift beschouwd worden, zeker gezien het feit dat hij enkele bladzijden verder aangeeft dat onze identiteit niet iets is wat kan worden uitgedrukt en dat wat er met hem gebeurd is geen ervaring genoemd kan worden. Desalniettemin beschrijft hij relatief uitgebreid welke 'weg' hij tot aan zijn zelfrealisatie gevolgd heeft. Zo besloot hij op een bepaald moment christen te worden en onderzocht hij ook de wereld van de hedendaagse therapie en spiritualiteit. Hij kwam vast te zitten in een slingerbeweging tussen verwachting en teleurstelling, inspanning en ontoereikendheid, geloof en twijfel. "Ik probeerde een stel onderdelen te repareren en in elkaar te zetten," zegt hij daar achteraf over, "in de hoop dat er eindelijk een geheel van gemaakt kon worden."
In het hoofdstuk ‘Het park' wordt beschreven hoe hij ten slotte tot ontwaken kwam toen hij op een dag door een park in Londen liep. Tony benoemt hier op zeer directe, aangrijpende wijze wat zich openbaarde toen hij zelf verdween. "Het was of mij een antwoord was gegeven waar geen vraag voor bestond ... Ik keek naar gras, bomen, honden, mensen ... nu zag ik niet alleen hun wezen, maar was ik hun wezen, zoals zij het mijne waren." Hij spreekt vervolgens over verlichting (momenteel geeft hij de voorkeur aan de term ‘bevrijding') als onvoorwaardelijke liefde, mededogen, stilte en vreugde-zonder-oorzaak; een plotseling, onmiddellijk en energetisch inzicht dat voortdurend beschikbaar is.
Dat laatste is waar het accent in zijn bijeenkomsten steeds meer is komen te liggen. Hier zien we het voor het eerst verwoord. Mag de tekst als geheel soms wat gedateerd aandoen voor hen die Tony al lange tijd volgen, soms springt de essentie van de waarheid in één enkele zin onafwendbaar naar voren, bijvoorbeeld als hij zegt: "Ik kan mijzelf niet stil maken, maar wanneer dat wat niet stil lijkt gezien wordt, dan komt dat zien voort uit stilte."
Na het lezen van Het open geheim is de smaak van Tony Parsons' boodschap nog lang te proeven, ook al is de theekop, prachtig geïllustreerd op het voorblad, dan allang leeggedronken.

Han van den Boogaard/InZicht