Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Geen zelf, geen ander - Richard Sylvester

€ 19,95
Op voorraad
Specificaties
Productcode GZ
Omschrijving

De meest gangbare misvatting over spirituele bevrijding is dat het iets zou zijn dat iemand zou kunnen bereiken.
Spirituele bevrijding valt niet te bereiken, maar is eerder een verlies. Het verlies van het gevoel dat er een afgescheiden individu is dat kan kiezen iets te doen om bevrijding te bewerkstelligen.

Als gezien wordt dat er geen afgescheidenheid is, dan vallen de gevoelens van angst en kwetsbaarheid, die verbonden zijn met de persoon, weg. Dan wordt het leven gewoon geleefd en is er ontspanning en gemak met wat zich ook maar aandient. Sylvester beschrijft dit gegeven met een ongewone directheid en toegankelijkheid, compromisloos, glashelder en to the point.

Een absolute aanrader.

Oorspronkelijke titel: I hope you die soon 

ISBN: 978-94-91411-06-9, afmetingen: 135 x 175 mm, uitvoering: gebonden, omvang: 184 pagina’s

Citaat uit het boek:

Een inleiding tot non-dualiteit

Non-dualiteit zien betekent zien dat onze basisaanname over het leven, dat we afzonderlijke wezens zijn, alleen maar schijn is. We lijken het subject van ons leven te zijn en ons in een wereld van objecten te bewegen, inclusief die soms lastige objecten die bekend staan als ‘andere mensen’. Maar in werkelijkheid is er geen sprake van afgescheidenheid, van subject en object. Er bestaat alleen maar naadloze eenheid.

Dat herkennen wordt soms ‘bevrijding’ genoemd. Er zijn weliswaar geen regels, maar bevrijding heeft de neiging om onze psyche te herschikken. Bevrijding kan plotseling of geleidelijk gezien worden, en zoals Nisargadatta zei: ‘De snelle weg is niet beter dan de langzame.’ Maar als bevrijding snel plaatsvindt, zijn de veranderingen in de psyche meestal opvallender, juist omdat ze plotseling plaatsvinden. Dat heeft geen voordelen, maar het maakt die veranderingen wel gemakkelijker te beschrijven.

Bevrijding heeft geen noodzakelijke gevolgen, en daarom kunnen alle mogelijkheden zich voordoen. Als dat niet zo zou zijn, zou het geen bevrijding zijn, maar gevangenschap. Maar die herschikking van de psyche gaat vaak wel gepaard met een radicale verandering in de manier waarop er naar de werkelijkheid gekeken wordt.

We kunnen die veranderde kijk samenvatten in drie zinnen. Op de eerste plaats wordt er gezien: Dit Is Het. Er wordt herkend dat dit, dat wat zich voordoet, alles is wat er is. Het is niets dat alles wordt. Tijd en ruimte worden doorzien. ‘Verleden’ en ‘toekomst’ en ‘hier’ en ‘daar’ worden doorzien. Neurotische gedachten en gevoelens over verleden en toekomst, zoals schuld, spijt, nostalgie en angst, nemen af of verdwijnen.

Als de neurotische energie die aan de afzonderlijke persoon kleeft gereduceerd of verdwenen is, wordt tevens gezien: Dit Is Genoeg. De neurotische persoonlijkheid ziet dit meestal als Niet Genoeg omdat hij kijkt door de sluier van afgescheidenheid en daardoor meestal niet erg betrokken is bij wat er gebeurt. Onze aandacht is dan dermate gericht op het verleden, de toekomst, onze eigen belangen en onze eigen projecties, dat wat zich in werkelijkheid voordoet natuurlijk te mager en onbelangrijk lijkt om ons tevreden te kunnen stemmen. De meeste tijd zijn we niet betrokken bij het leven, maar bij onze eigen waanbeelden. Het gevolg is vaak verveling of depressie, en een rusteloos zoeken naar iets opwindenders. Maar als de afgescheidenheid verdwenen is, wordt de volledige levendigheid van elk moment gezien, en dat is dan genoeg. Het verlangen naar iets opwindenders wordt minder of verdwijnt, en er wordt genoten van de eenvoud van wat zich ook maar voordoet – het aroma van koffie, het geluid van de wind in de bomen, de structuur van een kattenvacht. Omdat we geen behoefte meer hebben aan opwinding en drama om onze verveling te verdrijven, wordt er vaak een eenvoudiger en rustiger leven geleid.

De derde verandering in de wijze waarop de psyche bij bevrijding de werkelijkheid ziet, kan samengevat worden met de woorden: ‘Er wordt gezien Dit Is Wat Het Is (En Het Is Niet Iets Anders).’ Bij afgescheidenheid voegt de psyche vaak betekenis en bedoeling toe aan wat er is, juist omdat wat er is in zijn eenvoud niet als bevredigend genoeg ervaren wordt. We willen Wat Er Is Met Een Kers Erop. Dus bedenken we eindeloze verhalen over Waar Dit Over Gaat. Van een val op straat kan bijvoorbeeld Een Straf Van God gemaakt worden. Van het winnen van de loterij kan De Vruchten Van Goed Karma gemaakt worden, of De Genade Van De Goeroe. We leven als de ster van onze eigen film, in een verhaal dat naar een soort betekenisvolle ontknoping toewerkt. Zin en betekenis lijken ons bestaan te rechtvaardigen.

Maar zoals een bloem geen zin nodig heeft om een volmaakte bloem te zijn, en een kat geen zin nodig heeft om een volmaakte kat te zijn, zo hebben wij geen zin nodig om een volmaakte Jan of Marie of Piet of Annie te zijn. We zijn al eenheid die zichzelf tot uitdrukking brengt als wie we zijn. Hoe kan dat ooit nog verbeterd worden? Als dit gezien wordt, is alles gewoon wat het is, en is het niet iets anders.

Bij bevrijding sterven de drama’s van zin en betekenis, waar het afgescheidenheidsdenken op leeft, een langzame dood, of worden ze in elk geval aangezien voor wat ze in werkelijkheid zijn – als de verhalen die we een kind dat zich verveelt op een regenachtige middag zouden vertellen. Onze behoefte om De Planeet Te Redden, of ‘Alsjeblieft God’ Te Vragen, of Goede Daden Te Verrichten Voor Onze Goeroe Om Ons Karma Te Zuiveren, verdwijnt. Net als onze fascinatie voor het zuiveren van onze chakra’s, het in balans brengen van onze aura en het ondergaan van therapie voor onze vroegere (en misschien ook toekomstige) levens. En er wordt ook gezien dat als sommige van die verhalen doorgaan, dat ook oké is, dat dat ook ‘Bevrijding doet z’n ding’ is.

En hoe zit het dan met de liefde? Nu komen we bij het diepste mysterie. Wat de psyche in de meest radicale zin herschikt is de herkenning dat Alles Onvoorwaardelijke Liefde Is. Er wordt beseft dat onvoorwaardelijke liefde niet begrepen kan worden door het denken als persoon, en dat ze, net als alle andere dingen die met bevrijding te maken hebben, onpersoonlijk is. Met andere woorden, onvoorwaardelijke liefde heeft niets te maken met mij of jou. Onvoorwaardelijke liefde is er gewoon. Ze sluit niets uit. Als dat wel het geval zou zijn, zou ze niet onvoorwaardelijk zijn. Het denken kan hier helemaal niets mee. Het denken kan alleen leven in voorwaardelijkheid, door de ervaring op te delen in goed en slecht, fijn en niet fijn. Maar het denken hoeft zichzelf helemaal niet te kwellen met het onvermijdelijke feit dat het niet in staat is tot onvoorwaardelijke liefde, want bij bevrijding wordt gezien dat onvoorwaardelijke liefde gewoon al het geval is, los van wat jij en ik eventueel denken en voelen. Onvoorwaardelijk liefde is er altijd. Als dat gezien wordt, krijgt het meest gewone moment iets uitermate sprankelends.

~

Bij bevrijding wordt gezien dat de persoon die we denken te zijn alleen maar schijnbaar lijkt te bestaan. Onze kern en de kern van alles is ongedifferentieerd Zijn waar alle verschillen uit voortkomen. Er is geen zelf, er is geen persoon.

De meest voorkomende misvatting over bevrijding is dat het iets is dat een persoon kan verwerven. Maar bevrijding is iets kwijtraken – het kwijtraken van het gevoel dat er ooit sprake is geweest van een afzonderlijke persoon die kon kiezen om iets te doen dat bevrijding teweeg kon brengen.

Als gezien wordt dat er geen sprake is van afgescheidenheid, valt het gevoel van kwetsbaarheid en angst dat aan de persoon kleeft weg, en wat overblijft is het wonder van het leven zoals het zich aandient. In plaats van betekenis is er een eekhoorn die bewegingloos, wijdbeens en met zijn kop omhoog op een grijze boomtak zit en je recht aankijkt. In plaats van zin is er de ongelooflijke manier waarop een mier over een takje kruipt.

Als het idee ten einde komt dat ik controle heb over mijn leven en dat ik het moet aansturen, wordt het leven gewoon geleefd en vindt er ontspanning plaats. Je voelt je op je gemak met wat er ook maar aan de hand is, en het grijpen naar wat zou kunnen zijn houdt op.

~

Veel non-dualiteitleraren suggereren dat er iemand is die iets kan doen om het gevoel van afgescheidenheid te helen; met andere woorden, dat er een persoon is die in staat is om te ontdekken dat hij geen persoon is. De absurditeit van dat idee wordt vaak gecamoufleerd door zeer complexe en subtiele denkwijzen.

Zulke leraren presenteren vaak het verleidelijke idee dat bevrijding gerealiseerd kan worden door het volgen van een evolutionaire spirituele weg. In feite heeft dat niets te maken met non-dualiteit, maar het kan ons wel een overtuigend, zij het betekenisloos verhaal daarover aanreiken.
Uit dat verhaal komen de vele wegen, doctrines, technieken, goeroes, leraren, mantraverkopers, workshops en groepen voort die tezamen de spirituele bazaar vormen.

Elke manier van zoeken kan ertoe leiden dat iemand zich prettiger gaat voelen. Dat is prima, maar het is wel alles wat er te halen valt – iemand die het prettiger heeft in zijn gevangenis. Als je gevangen zit, is comfort zonder meer te prefereren, maar het bevrijdt je niet uit de gevangenis waarin je denkt vast te zitten.

Niemand zal de persoon uit de gevangenis krijgen, want de persoon is de gevangenis. Als de persoon wegvalt, wordt gezien dat er helemaal nooit een gevangenis is geweest.

Dan wordt gezien dat ‘ik’ en ‘jij’ het licht zijn waarin alles verschijnt.