Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Open voor de Bron - Douglas E. Harding

€ 19,95
Niet op voorraad
Uitvoering niet leverbaar
Specificaties
Productcode OB-1
Omschrijving

Open voor de Bron is een verzameling geschriften, uitspraken en oefeningen van Douglas E. Harding (1909 – 2007), samengesteld door Richard Lang, die een uitstekend beeld geven van Harding’s gedachtewereld.

Harding is vooral bekend geworden door zijn boek Leven zonder hoofd. Daarin beschrijft hij een ervaring die hij in de jaren ’30 als jonge man had waarbij hij het gevoel had ‘hoofdloos’ te zijn. Hij realiseerde zich ineens dat je kijkt vanuit je hoofd, maar dat dat voor jezelf niet zichtbaar is. Je kijkt eigenlijk vanuit het niets, vanuit een lege ruimte van waaruit je de wereld schept.

In de decennia daarna ontwikkelde Harding allerlei eenvoudige gewaarzijn-oefeningen die hij in zijn vele boeken en artikelen heeft beschreven en waarmee iedereen dit ‘hoofdloos zijn’ simpelweg kan ervaren om zo te kunnen zien wie je werkelijk bent.

Richard Lang, de samensteller van dit boek is regelmatig in Nederland om de ideeën van Douglas Harding uit te dragen. 
Zie daarvoor: www.headless.org

ISBN: 978-90-77228-61-6, formaat: 125 x 220 mm, uitvoering: paperback, omvang: 236 pagina’s.

Citaat uit het boek:

Inleiding

Douglas Harding is een zeer gerespecteerd filosoof, spiritueel leraar en auteur van vele boeken. Hij heeft een unieke manier ontwikkeld om ons bewust te maken van de Bron, om te zien Wie we werkelijk zijn. Zijn benadering die origineel, doeltreffend, direct en praktisch is, gaat meteen naar de kern van de zaak door ons direct terug te leiden naar onze ware natuur, onze goddelijkheid.
  
Harding is heel goed thuis in de geschriften van de grote mystici van de wereld en zeer traditioneel. Zijn karakteristieke geluid is geheel in overeenstemming met de lange spirituele traditie die zich uitstrekt van de aloude Indiase Oepanishaden via de zieners van alle grote religies tot de dag van vandaag. Toch is Hardings methode van bewustwording voornamelijk geïnspireerd op de moderne wetenschap. Zij doet meer een beroep op de aanwijzingen van de zintuigen dan op geopenbaarde waarheid. 
Bijgevolg is het uitgangspunt van deze Weg, hoewel Harding respectvol is jegens de grote mystici, geen heilige tekst maar jouw spontane ervaring van jezelf. Wat ben je, hier en nu? Wie ben je werkelijk? Harding wijst op het observeerbare feit dat wat jij in de kern bent volkomen verschilt van wat je van een afstand bent. Ben jij in essentie een ‘iets’ en afgescheiden van andere ‘ietsen’, of ben je ‘Niets’, en dat is een aanleg voor alles. 
  
Het gaat erom naast je neer te leggen wat anderen zeggen en zelf te kijken. Een terugkerend gezegde van Harding is dat jij de enige en laatste autoriteit bent over jezelf. Geef niemand de macht in handen vast te stellen wie je werkelijk bent. Harding past deze regel toe op zijn eigen onderricht: ‘Geloof geen woord van wat ik zeg! Stel het op de proef!’
De kern van dit moderne pad terug naar jouw zelf wordt gevormd door de experimenten. Ontwikkeld door Harding, zijn deze unieke oefeningen in gewaarzijn belangrijk, zelfs van levensbelang, omdat ze aanwijzingen geven die zo gemakkelijk en eenduidig zijn dat je de Bron in een ogenblik kunt zien – als je bereid bent met een open geest op de juiste plaats te kijken. Het maakt niet uit of je zoiets nog nooit eerder gedaan hebt, of dat je bijvoorbeeld depressief bent. Het enige wat je moet doen is naar binnen kijken en vertrouwen wat je ziet – of niet ziet! Aan het eind van dit boek zul je verscheidene experimenten aantreffen. Laat me benadrukken hoe belangrijk het is dat je deze experimenten ook doet. Lezen over je ware natuur zonder die te ervaren is net zo zinloos en frustrerend als bladeren door reisgidsen maar nooit op vakantie gaan. En aangezien het uitzicht waar de experimenten naar wijzen precies is waar jij bent en niets kost, is er geen excuus om niet te kijken! Wees avontuurlijk! Besteed een paar minuten aan de experimenten. Er is niets te verliezen en alles te winnen.
Als je eenmaal hebt gezien wie je werkelijk bent, ga dan gewoon door met deze bron te zien, er aandacht aan te schenken en er elke dag weer uit te putten. Als je dit altijd blijft doen, zul je altijd gevoed worden. Hoewel ze je misschien niet altijd geeft wat je wenst, geeft ze je wat je echt nodig hebt. Wees je bewust van de waarheid, en de waarheid zal je niet alleen vrij maken, maar ook voor je zorgen. 
  
Douglas Harding, die ten tijde van het schrijven van dit boek over de negentig was, groeide op in Engeland in een gesloten religieuze sekte in Suffolk, de Plymouth Brethren. Nadat hij hun bekrompen fundamentalisme op 21-jarige leeftijd had afgewezen, begon hij vraagtekens te zetten bij de aannames van de maatschappij over wat het betekent menselijk te zijn. Na tien jaar van ononderbroken onderzoek stiet hij plotseling op de verblindend duidelijke aanwezigheid van de bron – in zijn eigen binnenste. (Onze ware natuur is goed verstopt doordat zij zo voor de hand ligt!) Plotseling zag Harding de bron, in plaats van zich die te verbeelden of erover na te denken. 
  
Het gevolg van dit ontwaken was een waarlijk groots filosofisch boek, De hiërarchie van hemel en aarde: een nieuw schema van de mens in het universum, in gecomprimeerde vorm gepubliceerd in 1952 en door C.S. Lewis omschreven als ‘een werk van de grootste genialiteit’. Het is meesterlijk geschreven en maakt een grondig gebruik van alle wetenschappen, kunsten en godsdiensten, en geeft een nieuwe, moderne kijk op onze plaats in de kosmos – of op de plaats van de kosmos in ons. Het laat zien dat ieder van ons een belangrijk en volstrekt zinvol deel van het geheel is – dat een ieder zelfs het geheel ís. Dit zelf-portret is niet alleen waarachtig, maar adembenemend mooi en heeft als conclusie dat liefde, ondanks al het kwaad in de wereld, van wezenlijk belang is. In 1961 bracht Harding zijn volgende boek uit, On Having No Head, een kleine spirituele klassieker met daarin een dramatische beschrijving hoe hij zich bewust werd van zijn ware natuur (zie blz. xv). Sinds die tijd heeft hij veel meer boeken geschreven.
  
Ik ontmoette Douglas Harding in 1970 en was deze weg zowel in praktijk als in theorie bijna onmiddellijk toegedaan. Onlangs heb ik bijna alles wat Harding geschreven heeft herlezen, toen ik naar citaten zocht voor dit boek. Het was een inspirerende ervaring. Ik heb ook citaten genomen uit audio- en videotapes van interviews en lezingen. Natuurlijk spraken de woorden in deze keuze tot mij; iemand anders zou een andere keuze maken. Ik meen echter dat deze selectie een getrouwe weergave is van Harding en zijn boodschap. Ze geeft een goede kijk op hem als leraar, filosoof, schrijver en spirituele vriend. Die laat zien hoe ruim en vergaand hij De hoofdloze weg in het dagelijkse leven toepast – hoe goed die in de praktijk uitwerkt – en geeft ook zijn commentaren op relaties, creativiteit, liefde, spanning, omgaan met problemen, en de dood. 
Wat ook overkomt is Hardings onbedwingbare nieuwsgierigheid naar het leven; zijn verrukking en vreugde; zijn humor, energie en menselijkheid, zowel als de originaliteit, helderheid en poëzie van zijn teksten. Verweven met dit alles is Hardings diepe overtuiging dat vertrouwen wie je werkelijk bent – je overgeven aan de wil van God – uitvoerbaar is, en zijn aanstekelijke verbazing over het ‘onmogelijke’ wonder van Zijn. Zoals hij zegt: ‘Eigenlijk zou er helemaal niets moeten zijn!’ Maar, gek genoeg, is er wel iets: het Zijn – dat zich zelf en dit buitengewone universum uitvindt, alles in vol bedrijf! Hoe doet Het dit in hemelsnaam?
   
Douglas Harding was een man die ‘door een gelukkig toeval’, veel hard werken en Gods genade zijn weg naar huis, van zijn tijdelijke verschijning naar zijn eeuwige Werkelijkheid, heeft gevonden, en deze reis natuurlijk niet als persoon, maar als Werkelijkheid zelf (de enige manier om het te doen) volbracht. Hij was elke dag op reis terug naar de plaats die hij nooit verliet. Hij heeft vele anderen geholpen ditzelfde pad te begaan – het ‘één-meter-pad’, zoals hij het noemde – en heeft in de meer dan veertig jaren dat hij in de hele wereld toespraken en workshops gaf veel vrienden gekregen. Hij heeft de wereld een groot geschenk gegeven – een open weg terug naar de open bron waaruit alle dingen vrijelijk en eeuwig stromen. Mogen zijn woorden je inspireren terug te gaan naar de plaats die je nooit hebt verlaten en ervan te genieten dat je elke dag openstaat voor de bron.

Richard Lang
Londen, Engeland 
   

Totale afwezigheid
Uit On Having No Head

De mooiste dag van mijn leven – de dag van mijn wedergeboorte, zogezegd – was de dag waarop ik merkte dat ik geen hoofd had. Dit is geen literaire openingsfrase, een geestigheid bedoeld om tot elke prijs belangstelling te wekken. Ik meen het heel serieus: Ik heb geen hoofd.
   
Het was achttien jaar geleden, toen ik drieëndertig was, dat ik die ontdekking deed. Hoewel het zeker uit de lucht kwam vallen, gebeurde het in antwoord op een lang volgehouden onderzoek; ik was maandenlang verdiept geweest in de vraag Wat ben ik? Het feit dat ik destijds toevallig in de Himalaya wandelde had er waarschijnlijk weinig mee te maken, hoewel men zegt dat ongebruikelijke geestestoestanden in die streek vaker voorkomen. Hoe dat ook zij, een zeer stille, heldere dag en een uitzicht vanaf de bergrug waar ik stond – over mistig-blauwe valleien naar de hoogste bergketen in de wereld – zorgde voor een achtergrond het meest grandioze visioen waardig. 
   
Wat er feitelijk gebeurde was iets absurd eenvoudigs en niets spectaculairs: ik hield op met denken. Een eigenaardige rust, een vreemd soort alerte krachteloosheid of gevoelloosheid kwam over me. Rede, verbeelding en ieder mentaal getetter kwamen tot bedaren. Voor één keer kwamen er geen woorden. Verleden en toekomst vielen weg. Ik vergat wie en wat ik was – mijn naam, menselijkheid, dierlijkheid, alles wat het mijne genoemd kon worden. Het was alsof ik op dat moment geboren was, gloednieuw, zonder brein, onschuldig aan enige herinnering. Er bestond alleen het nu, datzelfde moment en wat er in dat moment duidelijk werd gegeven. Kijken was genoeg. En wat ik vond waren kaki broekspijpen die onderaan eindigden in een paar bruine schoenen, kaki mouwen die aan beide zijden eindigden in een paar roze handen, en een kaki overhemd dat bovenaan eindigde in … volslagen niets! Zeker niet in een hoofd.
  
Ik zag onmiddellijk dat dit niets, dit gat waar een hoofd had moeten zijn, geen gewone leegte was, niet zomaar niets. Integendeel, het was zeer goed bezet. Het was een reusachtige leegte die reusachtig gevuld was, een niets dat ruimte vond voor alles – ruimte voor gras, bomen, vage bergen in de verte, en ver daarboven besneeuwde toppen die als een rij hoekige wolken door de blauwe lucht zweefden. Ik had een hoofd verloren en een wereld teruggekregen. Het was allemaal letterlijk adembenemend. Het leek alsof ik helemaal was opgehouden met ademen, verzonken in wat gegeven was. Hier was het, dit sublieme uitzicht dat helder straalde in de schone lucht, alleen en zonder steun, mysterieus opgehangen in de leegte, en (en dit was het echte mirakel, het wonder en de verrukking) helemaal vrij van ‘mij’, onbesmet door enige waarnemer. De totale aanwezigheid ervan was mijn totale afwezigheid, met lichaam en ziel.
  
Lichter dan lucht, helderder dan glas, geheel en al verlost van mezelf, was ik nergens te vinden. Toch was het, ondanks de magische en mysterieuze aard van dit visioen, geen droom, geen esoterische openbaring. Juist het tegenovergestelde: het voelde als een plotseling ontwaken uit de slaap van het gewone leven, een eind aan het dromen. Het was van zichzelf lumineuze werkelijkheid, eens en vooral schoongeveegd van het alles verduisterende verstand. Het was de openbaring, eindelijk, van het volmaakt voor-de-hand-liggende. Het was een lucide moment in een verwarde levensgeschiedenis. Het was het ophouden iets te negeren wat ik (sinds de vroege kindertijd in ieder geval) niet had gezien doordat ik altijd te bezig of te slim was geweest. Het was naakte, niet oordelende aandacht voor wat me al die tijd had aangestaard – mijn totale gezichtloosheid. Kortom, het was allemaal volmaakt eenvoudig en simpel en ongecompliceerd, zonder discussie, gedachten en woorden. Er kwamen geen vragen op, er was geen referentie behalve de ervaring zelf, maar alleen vrede en kalme vreugde, en de gewaarwording een ondraaglijke last te hebben afgelegd.

 

Recensie:

Dit is een lijvig boek (meer dan 200 pagina's) over de visie en het werk van de Engelse filosoof Douglas Harding (1909-2007), samengesteld door zijn vriend Richard Lang. Eindelijk is er opnieuw een boek in het Nederlands beschikbaar. Gedurende meer dan 60 jaar heeft Douglas de wereld rondgereisd om zijn geniale experimenten te delen met iedereen die interesse toonde. Elke zoeker die de instructies van Douglas volgde was verbaasd hoe deze eenvoudige experimenten zo'n sterke impact konden hebben - ook bij spirituele zoekers die dachten reeds 'vergevorderd' te zijn.
Maar nooit was Douglas bereid - ondanks zijn mooie baard en doordringende stem - om de rol van goeroe te spelen. Telkens opnieuw adviseerde hij zijn toehoorders om hun eigen autoriteit te zijn en niet op anderen te vertrouwen in hun zoektocht naar hun ware Zelf. Nooit trok hij de aandacht naar zichzelf als persoon. Steeds opnieuw wees hij - letterlijk - naar datgene wat je werkelijk bent, in tegenstelling tot wat anderen verteld hebben dat je bent. En dat verschil is immens.
Eind jaren 90 heeft hij bij mij thuis een satsang gegeven voor enkele vrienden, en opnieuw was hij weer even begeesterd, enthousiast en gedreven om de mensen rondom hem uit te nodigen zelf op zoek te gaan naar hun ware identiteit via zijn unieke experimenten.
Achteraan in dit boek (p. 193) worden trouwens zijn belangrijkste experimenten beschreven. Ze blijken nog steeds verrassend eenvoudig van opzet, maar toch heel krachtig te zijn. Zowel in Nederland als in België worden regelmatig workshops georganiseerd die de traditie van Douglas Harding voortzetten. Dit boek kan daarbij een mooie leidraad zijn. Een aanrader.

Jan Kersschot/InZicht