Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Het gebeurt vanzelf - Isaac Shapiro

€ 19,95
Niet op voorraad
Uitvoering niet leverbaar
Specificaties
Productcode AV
Omschrijving

Isaac Shapiro (Johannesburg 1950) ontmoette in 1971 zijn spirituele leraar Sri H.W.L. Poonja (Papaji) en werd een jaar later door diezelfde Papaji de wereld ingestuurd om zelf satsang te gaan geven.
Het gebeurt vanzelf is een verslag van een aantal van die satsangs (bijeenkomsten), gehouden aan het eind van de jaren negentig.

Isaac Shapiro leidt zoekers tot de essentie van hun wezen door middel van eenvoudige vragen, met compassie en humor, en laat hen zien dat lijden en verwarring niets met het hier en nu te maken heeft.

Shapiro, wiens focus ligt op de directe ervaring, reist de hele wereld over om iedereen die geïnteresseerd is in waarheid, vrijheid en verlichting te laten ervaren wat dat werkelijk betekent. 

Isaac Shapiro is ook regelmatig in Nederland voor bijeenkomsten, voor meer info zie: www.isaacshapiro.de

ISBN: 978-90-77228-93-7, formaat: 125 x 200 mm, uitvoering: paperback, omvang: 224 pagina’s.

Citaat uit het boek:

Namaskar, welkom bij satsang.
Als er vragen zijn over vrede, verlichting en vrijheid, wees zo vrij die te stellen. Ook als het gaat om een direct herkennen en óverstromen van Dit.
Er zijn een paar nieuwe mensen hier vanavond. Meestal gebeurt er niet zoveel, tenzij iemand iets zegt. Als je hierheen bent gekomen voor vermaak, dan moet je dat zelf verschaffen.
De uitnodiging hier is jezelf te kennen. Een eenvoudige uitnodiging. Hoe simpel het ook is, wanneer je iemand vraagt: ‘Wie ben jij?’ raken de meeste mensen in verwarring. Als deze verwarring nog niet voorbij is voor jou, en je wat hulp zou willen hebben, voel je dan alsjeblieft vrij om vragen te stellen, dan kunnen we het samen onderzoeken. Je hoeft niets te geloven. Wees bereid om een ogenblik te kijken en te zien wat jouw ervaringen zijn.

Ik ben naar een feest geweest en daar hadden ze een kampvuur. Ze nodigden ons uit om op te schrijven wat we graag in ons leven zouden zien gebeuren en het in het vuur te gooien. Ik zette erin dat ik mij wilde laten leiden door mijn intuïtie. Wanneer ik diep in meditatie ga, vind ik het echt heerlijk, maar wanneer ik eruit komt, heb ik het gevoel dat ik het kwijtraak. Kun je me vertellen hoe jij dat ziet?

We ervaren dat we afgescheiden zijn van God, van onze intuïtie. Er is verwarring. We hebben het gevoel dat we uit de verwarring willen stappen en in vrede willen zijn, dat we zelf de Waarheid willen kennen en gelukkig willen zijn. We denken dat als we aan onszelf kunnen werken, onszelf kunnen zuiveren en veranderen, we op een dag misschien gelukkig zullen zijn. 
Het enige moment waarop je ooit gelukkig kunt zijn is dit ogenblik. Dat is het. Je kunt de Waarheid niet kennen in het verleden of in de toekomst.
Hoe kunnen we de Waarheid nu kennen? Het is gemakkelijk. Alles wat we iemand of iets kunnen geven is onze aandacht. Ga het zelf maar na en zie maar of dit waar is. Waar je aandacht is, is wat je ervaart. Klopt het?
Als je je aandacht richt op je teen, voel je je teen, als je je aandacht richt op wat je wenst, voel je verlangen, en als je je aandacht richt op wat slecht is, ervaar je slechtheid of negativiteit. Waar je aandacht is, daar geef je al je energie aan, met andere woorden, aan wat je aanbidt. 
Je aandacht is alle kanten opgegaan, naar een attractie zus, naar een beeld zo, gedachte na gedachte, altijd op zoek naar iets dat je gelukkig maakt. Niemand kon je vertellen hoe je gelukkig moest zijn; daarom probeerde je naar je intuïtie te luisteren, want je had het gevoel dat je naar wijsheid in jezelf kon luisteren, en dat je leven daardoor beter zou zijn, meer in harmonie.

Is het mogelijk om te zeggen: ‘Ik kan het zelf wel?’

Normaal is onze aandacht gericht op ons denken, onze beelden, op evalueren en benoemen. Je ontmoet iemand en er vindt evaluatie plaats. Kan ik hem of haar vertrouwen? Voel ik me aangetrokken? Enzovoort, enzovoort. De geest is bezig.
Niemand komt op het idee zijn aandacht te richten op wie hij is. Op dit moment ben je Hier. De geest heeft gedachte na gedachte geproduceerd, en we zijn nooit op het idee gekomen onze aandacht te richten op de bron waaruit gedachten ontstaan.
Op dit moment is alles wat er bestaat bezig te veranderen. Deze veranderingen echter, verschijnen in gewaarzijn dat niet verandert. Er is bijvoorbeeld ruimte in deze kamer. Wanneer we muren bouwen, hebben we een kamer, waardoor zowel binnen als buiten ruimte wordt gecreëerd. Als we de muren afbreken, is de ruimte er nog steeds. Die is onveranderd, of de muren er nu zijn of niet. Muren veranderen er niets aan. Ruimte is ruimte, maar we merken de ruimte niet op, nietwaar? 

We omschrijven het als iets anders.

We omschrijven het met wat we voelen. Er worden verschillende dingen gevoeld – geluk, droefheid, heet, koud, genieten, lijden. Deze ervaringen komen en gaan. Meestal is er denken; af en toe, niet denken. Elk object verandert. Jouw ervaring verandert, je lichaam verandert, en je gedachten veranderen. Kijk nu eens naar je eigen ervaring. Verander jij? Je was een jongen, en nu heb je het lichaam van een man. Voel je je van binnen anders?

Nee.

Je voelt je niet anders, en als je het iemand van tachtig vraagt, zal hij je hetzelfde zeggen. Overtuigingen zijn misschien veranderd, het lichaam verandert, maar je essentie voelt helemaal niet anders. Jij bent hetzelfde. Zeg op dit moment eens iets over je eigen ervaring van dit wat onveranderlijk is, Jij. 
Ik wil horen hoe je spreekt, want tot nu toe heb je hier nooit over gesproken. Niemand heeft je ooit uitgenodigd om hierover te spreken, je leraren niet en je ouders niet. Niemand heeft je uitgenodigd te spreken over Dit dat onveranderlijk is. Wat is jouw ervaring?

Liefde.


Ja, en jij dacht dat iemand anders de bron van liefde was.

Ja.

Daar zingen ze over in country en western liedjes: ‘Looking for love in all the wrong places’.[liefde overal zoeken waar het niet is] De meesten van ons geloven dat liefde buiten ons is, en dat iemand anders nodig is om liefde te voelen. We weten niet waar we liefde kunnen vinden. 
Maar Dit dat niet verandert, wat moet je er voor doen?

Je ermee verbinden.

Wie verbindt zich ermee?

Er zit niets tussen. Je moet je alleen bevrijden van de obstakels.

Welke obstakels? Welke obstakels zijn er op dit moment?

Eigenlijk geen. Maar als ik buiten kom, begint het misschien.

Buiten wat? 

Buiten deze ruimte. Buiten de liefde.

Hoe kun je buiten de liefde gaan? Waar eindigt liefde?

Nee, daar komt geen eind aan.

Oké. Hoe ga je buiten de liefde?

Ik word afgeleid.

Als ik je een diamant van vijf miljard dollar geef, vergeet je dan waar je hem bewaart? Als je nooit vijf miljard dollar hebt gehad, ga je er dan mee stappen en laat je het ergens op het strand achter?

Nee, nee, nee.

Je laat je niet afleiden van die diamant.

Ik zou dat geld heel snel kwijtraken. Ik zou het aan te veel mensen weggeven.

Deze liefde kun je geven aan zoveel mensen als je wilt; ze raakt nooit op. Je kunt haar niet kopen voor vijf miljard dollar. Hoe kun je je nu laten afleiden van de liefde?
Vroeger liet je je afleiden omdat je de liefde niet kende. Je dacht dat liefde van vrouwen kwam, en je liep achter hen aan, met de gedachte dat een van hen de bron van liefde was. Toen dat niet werkte, achter een andere. En toen probeerde je door intuïtie te weten welke de juiste was, nietwaar? Waar had liefde zich verstopt?

Nu is ze niet verstopt. Ik maak er graag verbinding mee.

Er zijn geen obstakels. Die waren er nooit. Op dit moment onderken je de waarde van wat je zojuist ontdekt hebt niet. Als je het geheim eenmaal kent, kan niets jou afleiden. Er kunnen oude gedachten opkomen, maar ze duwen je weer naar liefde, want telkens wanneer je een gedachte oppikt die nog niet doorzien is, is het heel pijnlijk, vergeleken bij deze liefde. Als je de liefde eenmaal hebt gevonden, wil je niets anders kussen. 

Is het zo dat liefde het effect van oude gedachten neutraliseert? Dat ze niet probeert ze weg te schuiven of te vergeten, maar ze neutraliseert?

Door eenvoudig bij de liefde te blijven zal elk oud patroon dat op dit idee van niet-liefde gebaseerd is, opkomen en zal gezien worden dat het liefde zelf is. 

De liefdesgeschiedenis op dit moment lijkt niet overweldigend. Ik stelde het me voor als een enorme ervaring. Evenmin geeft het de indruk dat het niet bestaat. Het is min of meer constant aanwezig, als een zoemgeluid

Het is mooi wat je zegt. Sommige mensen ervaren zichzelf als vrede, stilte, niets, of alles. De waarheid is, Het kan niet worden benoemd, en het gevaar is dat mensen denken dat het een bijzondere ervaring zou moeten zijn. Jij spreekt uit je eigen ervaring. Als je naar dit zoemgeluid luistert, luister er dan echt naar, wees het echt, het vult alles. Dat is het mooie ervan. Als je er maar weinig aandacht aan schenkt, ervaar je het maar een beetje. Hoe meer je het kust, hoe meer je ervan houdt, des te meer houdt het van jou.

Zoals tijdens de ochtendmeditatie?

Dit is doorlopende meditatie. De ervaring waar jij nu over praat gaat over weten wie je bent. Waar jij over praat is Jijzelf, nietwaar? Dat wat onveranderlijk, Hier, altijd aanwezig is. Bij Jezelf zijn is liefde, vrede en stilte zijn. Niet als idee, maar echt, Nu! Dit is de uiteindelijke waarheid. Er is niets hogers. Dit is het eind van de zoektocht. Als je dit weet, weet je alles. Zo eenvoudig.

Dat zal ik onthouden.

Ja, mooi. Wees, eenvoudig. Wanneer de aandacht weg wil gaan van Dit dat onveranderlijk is, breng dan zodra je het merkt de aandacht terug naar jezelf. Telkens weer, dat is alles. Want middels de zintuigen verschijnt het hele universum in jou. In Dit wat jij bent verschijnt alle tijd, alle ruimte, alles. Alles wat verandert verschijnt in Dat. De hele eeuwigheid, elk gegeven universum, elke gegeven werkelijkheid, elk gegeven melkwegstelsel verschijnt in jou. Alle goden, alle hemelen, alle hellen, alles verschijnt in jou. Jou kennen is de bron van alles kennen.

Hoe richten we ons leven in rond liefde, bij onze dagelijkse bezigheden?

Heel duidelijke vraag. Ik moet je vragen wat je zelf ervaart. Op dit moment is er ademhaling. Wie haalt er adem?

Mijn lichaam.

Oké. Wie ziet er?

Er wordt op een of andere manier gezien.

Wat doe je om te kunnen zien? Wat doe je om te kunnen ademen?

Het gaat automatisch.

Hoe gaat het leven?

Ik breng dingen op gang.

Wie is deze ik die iets op gang brengt? Laten we deze ik eens zoeken. Nu schudt je hoofd. Wie doet dat?

Het onbewuste.

Maar toch zeggen we: ‘Ik doe alles.’ Dat is arrogant, nietwaar? Het is een leugen.

Ja, ik doe niets.

Maar we denken dat we alles op gang brengen, waar? 

Ja.

Oké. Kom er maar achter wie iets op gang brengt.

Op dit moment breng ik niets op gang. Alles gebeurt en ik word omringd door liefde en ondersteuning. 

Zelfs deze ik die omringd wordt door liefde, kijk eens wat dit is. Tot nu toe heb je je verbeeld dat je iemand bent. Wanneer je gewoon je aandacht bepaalt tot de waarheid die je bent, tot dit ‘onveranderlijke’, dan zullen alle gewoontes om op een bepaalde manier te denken zich openbaren en laten zien dat ze de hersenschimmen zijn die het aanzien van lijden geven. Je zult merken dat het dagelijkse leven altijd vanzelf is gegaan en dat altijd zal doen. 
Zo gek als het klinkt, je hoeft niets te doen, want je hebt niets in de hand. Er is geen jij die het doet! Als je serieus zoekt naar de jij die verondersteld wordt alles te doen, zul je merken dat er niemand is. Dit wordt je eigen ervaring, die absoluut onwankelbaar is. Wie denk je dat je bent? Ga dit werkelijk na. Je zult een fantastische ontdekking doen. 

Het is prachtig.

Dit is je eerste satsang, en je wilt het meteen weten. Prachtig! Er moet een zekere rijpheid zijn om het te kunnen horen. Als je overtuigingen hebt, waaraan je gehecht bent, kun je dit niet weten. Wanneer je echt bereid bent het zelf te onderzoeken, of als het gebeurt door genade, dan realiseer je jezelf! Als je het eenmaal weet en je merkt dat verschillende gedachten uit zichzelf oprijzen, keer je óf telkens terug naar Dit dat onveranderlijk is, je eigen Zelf dat altijd aanwezig is, óf je onderzoekt de gedachte of het gevoel, en je kijkt of ze waar zijn en wat je krijgt door erin te geloven. 
Je zult merken dat er iets interessants gebeurt. We hebben een stroom van gedachten die het gevoel geven dat er iets verkeerd is en dat je iets moet krijgen of doen om gelukkig te zijn. Dat je, bijvoorbeeld, moet mediteren en onderzoeken, aan jezelf werken of een of andere strategie moet volgen om te proberen gelukkig te worden.
Zodra je rustig blijft bij wie je bent, wat is er dan nodig? Je baadt in de oceaan van liefde. Dit is te eenvoudig voor de meeste mensen.

Maar we doen nog steeds dingen op lichamelijk vlak. 

Zelfs wanneer er lichamelijk iets gebeurt, is er het gewaarzijn dat er geen doener is. De aandacht kan bij Jou blijven. Je kunt dit nu nagaan. We kunnen samen praten en door gewoon bij Jou te blijven, vindt dit praten plaats in ruimte. Op een of andere manier wordt alles anders waargenomen.

Ja, het groeit.

In één ogenblik. Zo maar. 

Er is een voortdurende druk vanuit de maatschappij. Als je tegen iemand praat, wil hij altijd weten wie je bent. Hij wil weten waarmee jij je identificeert. Dat zou kunnen afleiden. 

Natuurlijk zou dat kunnen afleiden, maar ben je wel eens verliefd geworden op een vrouw?

Ja, voortdurend.

Wanneer je op een vrouw verliefd wordt, is er niet veel dat je afleidt. Zelfs eten en slapen leiden je niet af. Je kunt alleen maar aan die vrouw denken.

Zo erg is het bij mij niet. Maar inderdaad. Ik wilde graag dat de dag snel voorbij ging. 

Dit is een verhouding met Waarheid.

O ja, oké. 

Mooi.

Verliefd worden op de Liefde, dus.

Verliefd worden op de Liefde zelf.

En dan is ze er altijd.

Natuurlijk.

Ja, in overvloed.

Jij kent het Geheim.

Goed, en hoe word je verliefd op jezelf?

Alleen dit moment. Elke manier is afleiding, want een manier is uitstel. Een manier betekent niet nu maar later, met andere woorden, uitstel. Verliefd zijn op Liefde betekent haar zijn, terwijl je op straat loopt, eet, vrijt, muziek maakt. Alles, alles! Jij bent gewoon Liefde zelf.
Je kunt in de gevangenis zitten of in welke omstandigheid ook verkeren, dat houdt je niet weg van Dit. Niets kan je ervan weerhouden bij jezelf te zijn. Dit is niet afhankelijk van tijd, plaats, omstandigheid, of wat ook. 
Misschien ben je nog wel actief, maar je bent bij jezelf. Dan komt alles wat je zegt van Dat, en Dat schijnt door je heen. Anderen kunnen dat voelen en worden erdoor aangetrokken of niet.

Dank je. Dat was goed.

Eén correctie, niet ‘was’ goed, ‘is’ goed!

O, ‘is’ goed! Best. Probleem opgelost. Volgende.


Het is zo mooi hier vanavond.

Elke avond, toch?

Ja. Vanavond heb ik iets begrepen. Toen ik je voor het eerst ontmoette en de eerste twee jaren dat ik bij je zat, was het heel mooi, heel sterk. Het was leegte. Er was niemand hier. Het ging voortdurend naar dit niets, maar nu is het niet zo. Het is vol, en het is leeg!