Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Alles en Niets - Tony Parsons

€ 18,50 € 16,95
Niet op voorraad
Specificaties
Productcode AN-1
Omschrijving

Door de geschiedenis heen hebben mensen altijd gezocht naar de Waarheid, God, het Absolute of de Bron.
Zo nu en dan staat er iemand op met een revolutionaire, radicale visie op de Waarheid die onze kijk op het leven totaal verandert.
Tony Parsons is zo iemand.
Zijn boodschap is helder en eenvoudig: 
  
Er is geen ‘jij’ of ‘ik’, er is geen zoeker, geen verlichting en geen leraar. Er bestaat geen ‘beter’ of ‘slechter’, er is geen 
pad en er valt niets te bereiken. Alles wat verschijnt is bron. Alles wat zich schijnbaar manifesteert – de wereld, jouw 
levensverhaal, de droom van afgescheidenheid, de zoektocht naar huis – is het ene verschijnend als twee, niets verschijnend als alles, en het absolute verschijnend als het specifieke.

  
Alles en Niets is het vijfde boek van Tony Parsons. Tony vindt zelf dat dit nieuwe boek alle vorige overtreft.
  
Zijn eerdere boeken zijn: Het Open Geheim, Zoals Het Is, Niemand hier, Niemand daar. Tony is regelmatig in Nederland voor gesprekken en bijeenkomsten. 
  
Zie ook: www.theopensecret.com

ISBN: 978-90-77228-73-9, formaat: 125 x 200 mm, uitvoering: paperback, omvang: 192 pagina’s

Citaat uit het boek:

Je kunt niet verwijderd raken van datgene waarnaar je op zoek bent, want je kunt niet ontsnappen aan alles. Dit is alles wat er is, dus hoe kan iemand dat kwijtraken? Hoe moet iemand het pure zijn bereiken als dit alles is?
Wat lijkt er te gebeuren? Wat er gebeurt is dat je op een stoel zit en ademt, dit ziet, een stem hoort, dat is wat er gebeurt. Dat is dit. Dit is alles wat er is. En als je opstaat en deze ruimte uitloopt, zal dat dit zijn. En als je niet echt hoort wat er gezegd wordt, zal dat dit zijn. En als er wel echt gehoord wordt wat er gezegd wordt, zal dat dit zijn. En als je vanavond naar huis gaat om te eten, zal dat dit zijn. Je kunt niet aan dit ontsnappen. Er is alleen zijn.
Dit is zijn, een ruimte zijn, lichamen op stoelen zijn, Tony Parsons zijn die met zijn armen zwaait. Dat is alles wat er is. Dit is een buitengewone en revolutionaire boodschap. Sommige mensen zeggen: ‘Nou ja, jij zegt wat heel veel anderen ook zeggen’. 
Absoluut niet.
Als dit echt gehoord wordt, als het fundamentele geheim ergens gehoord wordt, zul ‘jij’ het nooit horen, maar als het gehoord wordt zal gezien worden dat dit een buitengewone en revolutionaire boodschap is. Het gaat over de herontdekking dat afscheiding helemaal niet bestaat. Er bestaat geen afzonderlijk persoon. Er bestaat geen ander. Er is niets om afgescheiden van te zijn. Er is niemand die afgescheiden kan zijn. Dit is alles in zijn totaliteit. Wat gezocht wordt is nooit kwijtgeraakt.
Maar in het alles komt het idee van afgescheidenheid op – ‘O, ik ben een persoon. Ik ben zonder meer een afzonderlijk persoon. Ik ben een individu en mijn moeder en vader en priesters en de leraren en de bazen en de vrouwen en de echtgenoten vertellen me allemaal dat ik een afzonderlijk persoon ben die onder alle omstandigheden een keus kan maken.’ En dan begint er een zoeken dat onder alle omstandigheden doorgaat. De dromer is in het leven geroepen.
De dromer is het schijnbare afzonderlijke individu. ‘Ik ben een persoon.’ Dat is de dromer. En die dromer kan alleen maar functioneren in die droom van afgescheiden zijn. En hij groeit op in een wereld vol dromers die allemaal zeggen: ‘Dit is jouw leven, dit is je eigen leven en je kunt kiezen om het beter of slechter te maken. Je beschikt echt over de vrije wil om iets beters of iets slechters te kiezen.’ 
En ergens is dat voor heel veel mensen – steeds meer mensen vandaag de dag – niet het antwoord. Ergens weet men dat men zich ongemakkelijk voelt onder dat gevoel van afgescheiden zijn. Er is iets verloren gegaan. Er is iets niet heel meer.
En je kunt je toevlucht zoeken tot religie, tot therapie, je kunt overal je toevlucht toe zoeken en dat gevoel van verlies proberen op te vullen. Je kunt naar een verlichtingsleraar gaan om te proberen dat gevoel van verlies op te vullen. Maar die mensen zeggen de hele tijd tegen je: ‘Ja, je bent een afzonderlijk individu’… je blijft opgesloten in de gevangenis – in de gevangenis van de dromer… de gevangenis van de dromer die droomt dat hij een afzonderlijk persoon is die iets moet vinden… Er is niets te vinden. Dit is het. Er is alleen dit. En met ‘dit’ bedoel ik dat wat er lijkt te gebeuren, zijnheid.
Je komt hier binnen als een schijnbaar afzonderlijk individu, laten we even aannemen dat dat het geval is, en je zit daar naar iets te zoeken. Maar dit is het al. Wat er ook maar lijkt te gebeuren is dit. Er is alleen maar dit. En wat er ook maar gebeurt, gebeurt niet met iemand in deze ruimte. Er is niemand in deze ruimte waarmee iets gebeurt. Er is alleen gebeuren. Dit is ruimte. Dit is leegte. Dit is niets. Wat hier zit is niets en wat er opkomt in dat niets is het gevoel van een lichaam, geluiden die gehoord worden, gevoelens die gevoeld worden, denken. Denken gebeurt ook met niemand. Niemand heeft ooit iets gedacht, want er is niemand. Denken gebeurt dus, voelen gebeurt, luisteren naar deze stem gebeurt.
Alles wat er is, is het leven dat plaatsvindt. Alles wat er is, is in leven zijn. In leven zijn is zijnheid. Er is niets anders dan dat. Plotseling kan gezien worden dat alles wat daar zit in leven zijn is. Niemand kan je leren om in leven te zijn. Wie zou er zo arrogant zijn om je te willen leren zijn als er alleen maar zijn is? Wie zou er zo arrogant zijn om te zeggen dat je moet veranderen? Er is alleen maar alles en niets. Dit kan niet begrepen worden. Dit gaat verder dan het hart en de geest van de mens.
En we kunnen samen praten en woorden gebruiken, maar die woorden verwijzen slechts – en zullen dat blijven doen – naar iets dat aan hen voorbij gaat. Het is mogelijk dat de woorden de illusie in de geest vernietigen dat er sprake is van afscheiding, want de geest is de verhalenverteller. Wat hier uit elkaar kan vallen is het idee dat er zoiets als een afzonderlijk individu kan bestaan. En wat er natuurlijk ook uit elkaar valt is het idee dat er iets is dat gedaan moet worden, dat er iemand is die ooit iets gedaan heeft.
Er valt dus niets te bereiken, niets te begrijpen, en wat zijn is, is dit. Gewoon dit in leven zijn dat verschijnt aan niemand.
Bevrijding is een energetische verschuiving. Het is een verschuiving van de verkramping van iemand zijn, een afzonderlijk persoon met een wereld buiten hem, terug naar het natuurlijke en heel gewone gevoel dat er alleen alles is. Die verkramping verdunt zich en vervloeit tot alles, en dat ding dat je dacht te zijn wordt alles.
Wat hier uitgewisseld wordt heeft niets met Tony Parsons te maken. Dit is niet iets dat Tony Parsons bezit of bereikt heeft. Het heeft niets te maken met weten, persoonlijk streven of bereiken. Tony Parsons verschilt niet van wie dan ook in deze ruimte. Het is niet meer dan een lichaam-geest-organisme dat met zijn armen zwaait en praat.
De moeilijkheid is dat we door het zoeken alles persoonlijk maken. We proberen te zeggen: ‘Wat heb ik hier aan? Wat kan ik hiermee? Wat moet ik doen om dit te zijn?’ Dat is de verwarring. Je hoeft helemaal niets te doen, want jij – dit – wordt al gedaan. Het wordt gedaan. In leven zijn is bezig te gebeuren. Zijn is gewoon zijn.
En als die zoeker, die altijd denkt dat hij iets moet vinden en iets nieuws of iets anders moet ontdekken, wegvalt, vindt er plotseling totale ontspanning plaats, en valt hij in de pure vreugde van dit zijn. Niet het kennen van het zijn, maar gewoon rechtstreeks zijn.
En mensen zeggen tegen ons als schijnbaar ontwaken plaatsvindt: ‘Het is zo gek. Jarenlang heb ik gezocht naar gelukzaligheid en vrede en al die andere dingen die er te krijgen zijn. Al die jaren heb ik daar naar gezocht, en wat ik niet besefte was dat waar ik naar zocht reeds dit is. Het is er altijd al geweest. Het heeft me nooit verlaten. Het is de volmaakte geliefde.’
Maar laten we er samen over praten. En als je een vraag stelt, zul je geen antwoord krijgen. Tot op zekere hoogte krijg je antwoord, maar dat antwoord zal de vraagsteller voortdurend tot het besef brengen dat er niet meer is dan dit. Het hele antwoord op het leven is dat er geen antwoord is. Er is slechts leven.
Dit is niet mijn waarheid. Het is geen waarheid. Er is geen waarheid. Dit is niet meer dan een weergave, een beschrijving van dat wat de enige constante is. Het is een herontdekking. En de enorme eenvoud ervan brengt het denken in verwarring. We zullen vanmiddag horen hoe het denken hiermee in gevecht gaat… want het denken houdt van verhalen. Het denken wil deel uitmaken van een verhaal waarin gezocht en gevonden wordt. En wat we vandaag met elkaar delen is dat er niets te vinden valt. Dit is het al.

 

Recensie:

Een nieuw boek van Tony Parsons is altijd een beetje spannend en teleurstellend tegelijkertijd. Enerzijds is het spannend om te zien hoe Tony er wéér in slaagt om op zijn originele manier over advaita te spreken en de toehoorder er steeds opnieuw op te wijzen waar het echt om gaat. Dat is ook weer in dit boek het geval, zonder enige concessie te doen - nog steeds een zeldzaam fenomeen.
Anderzijds is het soms teleurstellend, omdat er weer niets ‘nieuws' verteld wordt. De lezer die hongerig is naar de ultieme truc om verlichting te vinden, of een speciale techniek die je belooft om dichter bij de eenheid te komen, zal - zoals gewoonlijk bij Tony - van een koude kermis thuiskomen. Tony zegt: "Er is geen ‘jij' of ‘ik', er is geen zoeker, geen verlichting en geen leraar. Er bestaat geen ‘beter' of ‘slechter', er is geen pad en er valt niets te bereiken. Alles wat verschijnt is Bron. Alles wat zich schijnbaar manifesteert - de wereld, jouw levensverhaal, de droom van afgescheidenheid, de zoektocht naar huis - is het Ene verschijnend als twee, niets verschijnend als alles, en het Absolute verschijnend als het specifieke."
Maar juist de blijvende weigering om de lezer ook maar één gram hoop te geven is zo typisch voor Tony Parsons. Mensen worden aangetrokken door de hardheid en de kracht van zijn visie, en tegelijk haten ze wat hij zegt, omdat er geen verbetering te verwachten valt. Maar ook al haten ze het om te horen dat "er niemand is", toch weten ze ergens dat hij gelijk heeft. En dat maakt hem tegelijk geliefd, maar toch ook nog weinig begrepen.
Af en toe wordt Tony door een aantal schriftgeleerden verweten alleen maar ‘neo-advaita' te verkondigen. Ze beweren dat de échte advaita gepaard gaat met een bepaald gedrag of dat het ultieme inzicht een gevolg is van ijverige studie en jarenlange discipline. Persoonlijk ben ik van mening dat het misschien net omgekeerd is: dat juist Tony een van de weinigen is die de echte eenheidsvisie weergeeft - ook al is het zonder franjes. Maar goed, wie zegt dat dan? En maakt het uit dat daar nog over gediscussieerd wordt? En heeft dat allemaal nog belang als er toch ‘niemand thuis' is? Als er geen beter of slechter is? Als alles Bron is? Als ‘alles' uiteindelijk toch ‘niets' is?

Jan Kersschot/Inzicht

Ook interessant

€ 19,95 € 17,99
€ 14,95 € 13,50
€ 19,95 € 17,00