Geen producten (0)
Geen producten (0)
 

Een aangename ontgoocheling - Morgan Caraway

€ 19,95 € 17,95
Op voorraad
Specificaties
Productcode AO-1
Omschrijving

‘Dit boek van Morgan Caraway is een uitstekende samenvatting en weergave van de grondslagen van het non-duale standpunt. Het is een van de meest directe en compromisloze hedendaagse boeken over non-dualiteit die ik ben tegengekomen. Morgans inzichten zijn een schot in de roos en hij ontziet niemand. Als je op zoek bent naar een ‘politiek correcte’ uiting van non-dualiteit is dit waarschijnlijk niet het boek voor jou. Het zit vol scherpe, duidelijke en geestige uitspraken die de scherpzinnige lezer, die zich een weg wil banen door de mist van wazige spirituele ideeën en halve waarheden die vaak doorgaan voor duidelijkheid, in verrukking zullen brengen. 

Morgan brengt de universele en tijdloze thema’s van non-dualiteit op een originele, frisse manier onder woorden. Dit boek is geen reprise van versleten spirituele begrippen; het schudt je veeleer op een stoutmoedige en drastische manier wakker en daagt je uit je oorspronkelijke aard, zoals hij hier en nu is, te herkennen.’

John Wheeler

ISBN: 978-94-91411-02-1, formaat: 135 x 175 mm, uitvoering: gebonden, omvang: 228 pagina’s

 

Het ‘spirituele ego’

Als iemand je vertelt dat hij ‘verlicht’ is, kijk dan maar uit. Wanneer een zogenaamde persoon beweert dat hij dat is (en, daartegenover, stelt dat anderen het niet zijn), wordt daarmee vaak gezegd dat alles wat hij doet onberispelijk is en ontstaat er een dualiteit – meester en dienaar. Als hij geweld gebruikt, ‘is het voor jouw bestwil’. Als hij eist dat je al je andere relaties verbreekt, is het omdat ‘ze je afleiden van je opdracht’. Als hij eist dat je hem al je tijd en geld geeft, is het ‘voor de goede zaak’. 

Zoekers zullen elke idioot in een jurk of een apenpak die beweert dat hij verlicht is, aanbidden.
Iedere keer wanneer de ene mens zich boven de andere verheft is dat een ontkenning van de waarheid van een-zijn. 

Wanneer er beweerd wordt dat iemand het ego overstegen is, hoe kan hij dan de kleinzielige en tirannieke neigingen vertonen zoals sommige ‘meesters’ doen? Dat komt doordat zijn ‘verlichting’ eigenlijk slechts een idee is. Het zelf-idee wordt door hem nog steeds gezien als een werkelijkheid en hij handelt dienovereenkomstig. Hij denkt misschien dat hij, omdat hij een ‘bijzondere’ ervaring heeft gehad, de moraliteit, goed en kwaad, en fatsoen, ontstegen is. Niet waar. Een-zijn leef je in het nu, je denkt en praat er niet alleen maar over. In daden is het te zien doordat je geen speciale status opeist, en ‘anderen’ vriendelijk en begripvol behandelt. Hoe zou het anders kunnen zijn? Want die ‘anderen’ ben jij. Er is in essentie absoluut geen verschil.

Eén gewaarzijn is oorzaak van en verlicht al het leven. Los daarvan verschijnt er niets. Spirituele of religieuze autoritaire structuren ontkrachten deze waarheid niet, maar gelden als uitingen van onwetendheid. Niemand kan tussen jou en God/Zijn staan, aangezien jij Dat bent.
Hoed je voor hen die beweren dichter bij de waarheid/God te staan dan jij – het is eenvoudig niet mogelijk.

E.T.

Ik las De kracht van het nu van Eckhart Tolle in 2001 en vond gedeelten ervan heel fascinerend. Hij had een paar goede punten, zoals ‘Je bent niet de geest’ en het verhaal van de mens die zichzelf een bedelaar vond en merkte dat hij al die tijd op een kist had gezeten die een grote schat bevatte. 

Ook fascinerend, destijds, was het idee van het ‘pijnlichaam’ – het in de psyche verzamelde lijden dat soms bezit van iemand kon nemen. Dit idee maakt het idee dat lijden reëel is nog geloofwaardiger en lijkt het zelfs een lichaam te geven door er iets van te maken dat massa heeft. Als begrip lijkt het zeer steekhoudend, maar wanneer er nu naar de directe ervaring wordt gekeken, is alles wat valt waar te nemen een lege, bewuste ruimte waarin de hele manifestatie, gedachten, gevoelens en gewaarwordingen inbegrepen, ontstaat en verdwijnt. Alle dingen zijn slechts ideeën. In werkelijkheid is er geen ding, alleen Dit wat ik ben, wat jij bent.

Tolle had ook een dramatisch verhaal over lijden en verlichting waar ik me destijds toe aangetrokken voelde. Het verhaal van zijn zelfzuchtige ik dat op een zekere nacht ‘stierf’ was heel aantrekkelijk, aangezien ik mezelf ook als zo’n door het ego gebonden wezen beschouwde en hunkerde naar de verlichtingservaring die naar ik dacht verlossing zou brengen. Die verlossing is alleen de realisatie dat een dergelijk afgescheiden zelf nooit bestaan heeft. 

Ik was zo geraakt dat ik overwoog naar Californië te vliegen om hem te zien. Ik begon te kijken wat een kaartje kostte en vond enkele prijzen voor een lezing die hij zou geven. Het publiek was opgedeeld in kringen, waarbij het idee was, veronderstel ik, dat hoe dichter je bij hem zat, hoe waarschijnlijker het was dat je zou baden in zijn ‘aanwezigheid van stralend verlicht wezen’. 

De buitenste- of kringkaartjes kostten misschien 60 dollar of zo. De volgende kostten misschien 80 dollar en die het dichtste bij hem, de gouden cirkel, waren meer dan 100 dollar per kaartje. Men leek te impliceren dat degenen in de gouden cirkel een grotere kans op transformatie hadden dan zij die verder weg waren, omdat ze zo dicht in de nabijheid van de verlichte zouden zitten. Dit was het begin van mijn teleurstelling over hem en het hele idee van de bijzondere, verlichte mens. Er is geen verlicht mens, er is alleen het licht van bewustzijn. 

Het dragen van gewaden of aparte kleren en zacht en langzaam spreken heeft niets te maken met verlichting. Bellen laten rinkelen en wierook branden zullen je niet dichter brengen bij wat je bent (of je er verder vandaan halen, overigens). Kleurrijk spraakgebruik of hard en opgewonden praten is geen minder heilige uiting dan verscheidene uren stilzitten. Bevrijding is het besef dat er nooit iemand was die bevrijd hoefde te worden en dat onze aard juist volledige, algehele vrijheid is, ver voorbij de menselijke betekenis van dat woord.

Als verschijnsel is elke gedaante natuurlijk uniek en verschillend, maar alle ontstaan ze alleen in gewaarzijn, dat de gemeenschappelijke basis is voor iedereen en alles. Om de ene gedaante meer te vereren dan de andere is dwaasheid. De immateriële bron van vorm is altijd aanwezig, maar wordt over het hoofd gezien ten faveure van een bedacht verhaal van afgescheidenheid. In niets van dit alles is sprake van een zelf. Er is geen ego, punt uit.

De absolute en de relatieve (persoonlijke) visie

De absolute visie is de meest fundamentele, wezenlijke visie mogelijk. Het is zuivere waarneming, vrij van commentaar. Er is geen keuze of voorkeur bij, en daarom is onze ware aard altijd vredig – alle dingen worden bezien met gelijkmoedigheid. Het is zelfs geen gezichtspunt, aangezien alle gezichtspunten daarbinnen ontstaan en het totaal niet beperken. 

Het relatieve gezichtspunt is het bedachte verhaal dat binnen de absolute visie ontstaat. Het bestaat altijd vanuit een specifiek standpunt, gebaseerd op een bepaalde interpretatie van een zeer beperkte ervaring. Het beschrijft kenmerken en beperkingen en is, indien voor echt aangezien, de bron van lijden en het gevoel afgescheiden te zijn. Wat we in het algemeen ‘werkelijkheid’ noemen is een verbale beschrijving van iets dat in feite niet bestaat! 

De persoonlijke visie kan elk moment onderbroken worden en de absolute is altijd aanwezig. Als experiment zou je het bedachte verhaal een ogenblik kunnen onderbreken om te zien of je verdwijnt of ophoudt te bestaan. De uitkomst van dit experiment bewijst dat je eigen Zijn geen idee is. Deze realisatie kan uitgedrukt worden als ik ben, maar dat hoeft niet. Zij is er vóór het denken en vóór het spreken. 

Het is allemaal één beweging. Je bent nooit een deel of verdeeld geweest. 

Het persoonlijke is slechts de manifestatie van het absolute. De illusie van veelvuldigheid is maar de oppervlakkige rimpeling van de oneindige oceaan van Zijn. 

Niet meer of minder

Geen enkel verschijnsel is meer of minder volmaakt – elk verschijnsel is foutloos in wat het doet. Dit zou strijdig kunnen zijn met het geloof dat sommige dingen ‘juist’ en sommige ‘verkeerd’ zijn. Als de boodschap van advaita waar is, staat geen enkel verschijnsel ooit op zichzelf of in enig opzicht los van de rest; alles is altijd alleen maar onderdeel van het geheel. 

Dit inzien betekent het einde van schuld en ophouden met oordelen. Hoe kun je een oordeel vellen over iets dat niet los van jou staat, in geen enkel opzicht van je gescheiden is en geen onafhankelijk bestaan kent, geen vrije wil? Alleen het ingebeelde afzonderlijke zelf kan de indruk wekken dat het oordeelt; zijn conclusies zijn zonder betekenis. Men is vaak het meest hardvochtig voor zichzelf, maar niets wat er gebeurt is te verhelpen. Natuurlijk is de ik-gedachte de grootste boosdoener, maar in de verschijning daarvan heeft geen enkele entiteit de hand. 

John Wheeler zegt dat het zien van het niet-bestaan van het afzonderlijke zelf het einde van het lijden is. Volgens mij betekent dat slechts dat men beseft dat er geen persoonlijk element zit in wat er ontstaat – het is niet iets dat wij beheersen, waarom zouden we er dan een probleem van maken?

Zowel het idee van vrije wil als dat van voorbestemming staan in verband met een verondersteld onafhankelijk individu – bestaat zoiets eigenlijk überhaupt wel? Nogmaals, het is gewoon zo dat geen enkel idee in staat is de ongecompliceerde, weidse aanwezigheid die is kan omschrijven. 

Beelden

Er kan een beeld ontstaan dat je een soort ‘verlichte meester’ bent. Er kan een andere gedachte ontstaan die het beeld dat jij van ‘jezelf’ hebt tegenspreekt. Er kan van alles verschijnen, ongeacht wat er verwacht wordt. Dat de verschijning als werkelijk wordt gezien is het begin van de moeilijkheden. Gedachten zijn slechts beschrijvingen van het onbeschrijfbare. Een idee zal het Zijn nooit samenvatten of begrijpen. 

Eerst komt waarneming, dan ontstaat het denken om te interpreteren wat er waargenomen wordt. Het is duidelijk dat de beschrijving nooit het ding zelf is. Waarneming is heel en één. Het denken probeert die op te delen om haar beter te begrijpen. Dat wat heel is kan nooit verdeeld worden, maar het denken kan die indruk geven. Het denken is ook een uiting van die heelheid, maar wat het ook beschrijft, het geeft nooit de werkelijkheid weer, alleen een interpretatie van een verschijnsel. Niet de gedachten zelf zijn de moeilijkheid; het is het geloof erin, het accepteren ervan als echt, dat ze problematisch doet lijken. 

Alles is goed. Het enige dat er gebeurd is, is dat er een beetje teveel aandacht is besteed aan het denken, waardoor de natuurlijke aanwezigheid die de rode draad in alle ervaring is, over het hoofd is gezien. Het denken rijst op in Zijn, maar komt en gaat – Zijn is eeuwig. Het is Zijn dat deze woorden nu op dit moment laat ontstaan en waarneemt. Kijk zelf maar.

 

 

 

 

 

Ook interessant

€ 19,95 € 17,99
€ 19,95 € 17,00